Pfoe, wat een indrukwekkende week. Ik zal vanaf het begin beginnen. De maandag na aankomst hebben we niet zo veel gedaan. We zijn rustig bijgekomen en hebben wat heimwee gehad. Na de langzame dag zijn we lekker gaan slapen om ons voor te bereiden op dinsdag. Op dinsdag moesten we om 8:00 bij de 'clocktower' staan, dit is ongeveer in het centrum van Kandy. Daar zou onze stagebegeleider (Kishan) ons ophalen. Op zijn Sri Lankaans kwam hij ongeveer een half uur te laat. We zijn in een van de 100 bussen gestapt om naar Digana te gaan. Hier is het revalidatiecentrum waar we 2 dagen gaan stage lopen. We hebben rondgekeken en iedereen kijkt je aan met ogen die vragen of je hun wil helpen. We hebben ook onze witte doktersjas aan laten meten, want die moeten we aan anders hebben we geen status. De mannen hebben zonder jas ook al status, dus die hoeven geen jas aan. We wilden naar huis, maar moesten nog 10 minuutjes(lees half uur)wachten op Kishan. Die avond is de computer van Merit kapot gegaan wat niet echt goed op ons humeur werkte

Woensdagochtend zijn we naar het Moeder Theresa huis gegaan. Dit begon wat later, omdat Merit en ik allebei wat moeite hadden om op te starten hier. José heeft ons aangeboden om een extra nacht in Home of Hope te slapen. (donderdag op vrijdag was dit al de bedoeling). Wij hebben dit gedaan, om een beetje bij te komen van een cultuurverandering en even wat energie op te doen. Het Moeder Theresa huis vond ik erg indrukwekkend. Kinderen en ouderen zitten gewoon te wachten totdat ze gaan slapen, waarna ze vervolgens weer alleen maar kunnen zitten. Hier kunnen we in mijn ogen echt heel veel betekenen voor de kinderen. We zijn dus in de pauze naar Home of Hope gegaan waar we lekker bij zijn gekomen en een goede maaltijd(rijst) hebben gegeten. José heeft ons geholpen met onze gedachten en gevoelens die allemaal door mij en ook door Merit heen dwalen. We wonen bijna boven op een berg, waardoor even naar de stad lopen nogal veel energie kost. Sundari is overdag niet thuis, waardoor we alleen elkaar hebben. Dat is natuurlijk goed, maar we willen ook iets anders doen, omdat het anders erg veel wachten word en eigenlijk niets doen. We willen beiden erg graag beginnen met de stage om zo bezig te zijn en dan hoeven we niet aan thuis te denken. Hiermee heeft Jose ons dus wel geholpen.

Donderdag zijn we weer naar het revalidatiecentrum geweest, waar weer iets typisch srilankaans gebeurde. Opeens om ongeveer 11 uur is er een belletje dat alle doktoren een vergadering hebben. Alle patienten worden weer terug gestuurd naar het ziekenhuis en alle doktoren gaan naar de vergadering. Wij kunnen daar niet bij zijn, want het is in het Singalees. Wij hebben besloten om weer naar Home of Hope te gaan. Hier hebben we geluncht(rijst) en avond gegeten(rijst).

Vrijdag ochtend zijn we met een aantal kinderen van Home of Hope bezig gegaan met een therapie voor astma. We hebben ze informatie gegeven wat het eigenlijk inhoud en we hebben wat oefeningen met ze gedaan.

Daarna moesten we weer gewoon naar Kandy bij Sundari. Dit was weer een beetje moeilijk, omdat de bezigheden opeens weer weg zijn en het denken weer op hol slaat. We moeten even door het zure heen en wachten eigenlijk op maandag om eindelijk te starten met de stages. Ik kan niet wachten. Gelukkig bestaat er skype.

Over een week zal ik aangeven hoe het er nu voor staat met ons in het zo andere Sri Lanka.

Liefs, Dorien