Maandag was het dan zo ver, we hebben afscheid genomen van alle lieve kinderen in het moeder Teresa huis en van de zusters die er werken. Ze hadden een mooi kaartje voor ons gemaakt en we hebben nog even gezellig gezeten. Die dag beseften wij volgens mij allebei nog niet echt dat dit echt de laatste keer zou zijn dat we kinderen zouden zien en dat we hier zouden komen. Dinsdag hebben we afscheid genomen van Kishan en van alle anderen in het revalidatiecentrum. Voor Kishan hadden we een mooie pen gekocht en zijn naam er in laten graveren. Hij was er heel erg blij mee. We hebben heel het ziekenhuis doorgelopen om iedereen cake te geven.

Woensdag(1juni) zijn we dan eindelijk op pad gegaan. We hebben 7 uur in de trein gezeten om naar Ella te gaan waar we 3 nachten zijn geweest. We hebben er een flinke berg op gewandeld, waar ik verdwaald en bebloed weer vanaf kwam. We moesten ook even langs de apotheek, waar ik grondig(!) onderzocht werd en vervolgens een zalfje mee kreeg. Merit heeft echt, maar dan ook echt(!) een slang gezien, waardoor we ongeveer 30 minuten hebben staan wachten in de middle of nowhere omdat we er allebei niet langs durfden. Het bleek een raar klein ongedierte ding te zijn. 4 juni zijn we met de bus naar Tissamaharanogiets geweest. Kishan had voor ons een hotel en een safari geregeld. De jeep kwam ons van het busstation halen en bracht ons naar het hotel. We hebben ‘s middags een hele toffe safari gemaakt door Yala national park! Ontzettend veel dieren gezien en prachtige foto's gemaakt. 5 juni zijn we naar Dikwella gegaan met de bus, waar we een guesthouse hebben gezocht. We zijn hier 3 nachten gebleven. De eerste nacht lagen we wat draaierig in bed. We zijn naar een immens grote tempel geweest, we hebben de hel gezien, we zijn naar een blow hole geweest(wat niet werkte) en we hebben natuurlijk aan het strand gelegen!
8 juni zijn we naar Mirissa gegaan, hier hebben we ook 3 nachten geslapen. Hier hebben we een internet cafe gezocht wat wel/niet/wel/niet/wel (wat is het nou?) open was, omdat ik toch wel benieuwd was waar ik mijn volgende stage moet gaan lopen. Vanuit Mirissa zijn we een hele dag naar Matara geweest, hebben we een super riviersafari gemaakt en hebben we natuurlijk ook weer aan het strand gelegen. Zaterdag(11juni) zijn we naar Galle gegaan met de driewieler(over laten halen..), waar we 2 nachten zouden blijven. Hier was het echt STIKheet en hebben we spijt dat we niet een kamer met airco hadden. We hebben hier ontzettend veel leuke dingen gekocht en hebben we natuurlijk door het Nederlandse ford gelopen. Er zijn ontzettend veel museums en gallerie's, waar Hollandse dingen in staan. In Galle zijn we ook op zoek gegaan naar het moeder Teresa huis wat hier is. Het was een beetje zoeken, maar een driewielervent heeft ons geholpen. ‘Apeksha Nivasa', het is erg leuk om daar te kijken. Het is er heeeeel anders dan in Kandy en ze vangen weesmeisjes op. De zusters blijven natuurlijk wel hetzelfde.
Maandag(13juni) zijn we naar Hikkaduwa gegaan. Hier zijn we naar een schilpaddenboerderij geweest en hebben we natuurlijk weer de hele dag aan het strand gelegen. Woensdag zijn we naar Colombo gegaan met de bus. Dit was eigenlijk niet in de planning, maar we vonden dit leuker en beter. Ondanks poya day(volle maan, nationale vrije dag) hebben we toch nog aardig goed weten te shoppen! Donderdag (15^e) zijn we vroeg op gestaan om met de trein weer terug naar Kandy te gaan.

Inmiddels zijn we aangekomen aan het einde van deze periode. Ik weet inmiddels waarom bananen krom zijn, weet dat Merit denkt dat tijdstrepen evenwijdig aan de evenaar lopen, heb ik ongeveer 1/8^e van de tijd hier voor de waaier gestaan wegens opvliegers die hier 2 uur per stuk duren, heb ik heel wat afgepraat over f(l)avours, flink wat doodle jump highscores gezet, heeft Merit wel 238764935 keer op de achterkant van mijn slippers gestaan en ga ik toch bijna geloven dat er een briefje op mijn voorhoofd hangt met ‘zeg hoi' of ‘fluit naar mij'. Ik kan bijna niet geloven dat het zo snel is te gaan. Weet nog niet of ik wel terug wil komen naar Nederland, ik blijf hier wonen denk ik.
Merit akka en ik hebben ontzettend veel samen meegemaakt en beleefd, wat we volgens mij nooit meer kunnen vergeten en wat jullie (helaas) nooit zullen snappen. Het liedje waarvan onderaan de link staat hebben we wel 1000 keer afgespeeld tijdens tranen van plezier/geluk en tranen van verdriet.

Tot maandag of later! (shit, ticket al geboekt)

Liefs, Dorien (Lashan en Merit akka)

http://www.youtube.com/watch?v=Zbdna9Fm1uYps.

psEven nog wat over het sponsorgeld, want volgens mij zijn jullie mij dat nog verschuldigt. We hebben in totaal ongeveer 1800,- euro gekregen, wat echt mega veel is en ook supertof! Heel erg bedankt iedereen die wat heeft bijgedragen! Nu is dit bedrag zo groot dat we niet alles nu al konden uit geven, omdat we soms niet weten waar het komt als we het gewoon contant doneren. Daardoor staat een deel op de Sri Lanka rekening bij Jose. We hebben natuurlijk wat kleine dingen gekocht, als speelgoed en andere materiaal waar ik door de periode heen over heb geschreven(tandpasta, tandenborstels, speelgoed, therapie materialen en spelmaterialen). Daarnaast hebben we een klein deeltje aan home of hope gegeven, wat ze gelijk hebben besteed aan spullen voor de kinderen. Een groot deel van het geld is voor home of hope en moeder Teresa huis tegelijk. Voor een aantal grote jongens in Home of Hope is het belangrijk dat ze een beroep vinden, zodat ze zelf kunnen gaan werken. Als ze leren houtbewerken, kunnen ze stoeltjes gaan maken voor het moeder Teresa huis. De jongens hebben dan hun beroep/baan en de kinderen krijgen mooie stoeltjes waar de zusters en de kinderen wat aan hebben. We gaan de jongeren micro-kredieten geven(wat Jose verzorgt) , waardoor ze hun ‘bedrijfje' kunnen starten en er op den duur mooie spullen kunnen komen en ook zitrolstoeltjes voor in het moeder Teresa huis.
Een ander deel van het sponsorgeld word opzijgezet voor het moeder Teresa huis. Hier werken ze toe naar een verbouwing. Het is de bedoeling dat er betere toiletten voor de kinderen komen en dat ze ook meer ruimte krijgen. Op langer termijn is het ook de bedoeling dat er een snoezel-ruimte komt voor de therapie. Wanneer alle studenten die hier komen(2/4) per half jaar hier weer wat bij doen, kan het sneller gerealiseerd worden, wat alleen maar beter is voor de liefste kinderen van de wereld!