Maandag zijn we lekker aan de laatste week begonnen die nu achteraf toch wel erg druk is geweest. We zijn naar stage gegaan om de kinderen te behandelen. In de avond hebben we een poging gedaan om het schoolwerk wat meer af te maken. Wat voor de een wat beter is gelukt dan de ander. Dinsdag zijn we naar Digana gegaan om stage te lopen in het revalidatiecentrum. Hier heb ik met Sahas gewerkt die om de twee seconde een nieuw spelletje bedacht, elke 3 seconde van racket wisselde en elke 10 seconde van balletje. Een heerlijk ventje die rond stuiterd door de zaal! Waarom worden kinderen nooit moe? Was ik er maar zo een.
Woensdag hebben we de normale behandeldag in het moeder Teresa huis gehad. Alle serieuze behandeling voor de kinderen afgesloten. In de avond hebben Merit en ik allebei alle schriftjes afgerond. De rapportage voor vandaag ingevuld en de eindevaluaties voor elk kind geschreven. Om trots op te zijn! Hopen dat de volgende in september er mooi mee door kunnen gaan! Hierna zijn we ook nog druk bezig geweest om overnachtings plaatsen voor onze vakantie te zoeken. We hebben er al een aantal geboekt! Ik kan niet wachten totdat we in de zon liggen.
Donderdag zijn we naar het revalidatiecentrum gegaan waar we weer lekker gevoetbald, gebadmintond en gekletst hebben met jan en alleman. Hierna zijn we gelijk door gegaan naar Home of Hope! Hier waren Sharmini en Alfi niet thuis, dus zijn we het huis ingeslopen en hebben we de sleutel van het vrijwilligershuis gezocht. De volgende morgen hebben we tot 1 uur in bed gelegen en hebben we alle nodige dingen voorbereid. De jongens voor de zwemles zouden om kwart over 3 komen, maar om vijf over half 4 waren ze er nog niet en om 4 uur hadden wij de astma groep. Die groep ging voor deze laatste keer helaas niet door. We zijn snel omgekleed en naar de groep gegaan waar we onze laatste therapie hebben gegeven. We hadden voor de kinderen een foto van ons allemaal laten printen en achterop een mooie tekst gezet. De kinderen schrokken er een beetje van, omdat ze waren vergeten dat het voor ons de laatste keer was. Ook niet iedereen snapte de Engelse tekst achterop, maar ze hebben het erg leuk gehad en ze hebben ons op de Sri Lankaanse manier met twee kussen bedankt. Nadat we onze spullen hadden gepakt wilden we afscheid gaan nemen van Alfi en Sharmini, maar die waren ook glad vergeten dat wij voor de laatste keer waren. We hebben hun ook een mooie foto gegeven. Ze hebben ons uitgenodigd voor dinsdag om te komen dineren en dan ook afscheid te nemen. We zijn dus lekker naar huis gegaan zonder afscheid te nemen.
Zaterdag was het dan tijd om bij te komen en hebben we wat schoolwerk gedaan. We zijn allebei naar de kapper geweest en hebben ons door de liefste kappers(toch Merit akka?) laten knippen. Hierna hebben we ons rondgesjouwd in de stad om afscheidscadeaus te kopen en alles klaar te maken voor onze trekvakantie!
Vandaag werden nog evaluaties voor school gemaakt en nog vele opdrachten die nog lang allemaal niet af zijn. We zijn ook al bezig om onze kamers leeg te plukken en de tas wat te voorsorteren voordat het weer in het vliegtuig word gepropt. Morgen hebben we de laatste dag in het moeder Teresa huis en gaan we daar afscheid nemen. Dinsdag gaat dit gebeuren in het revalidatiecentrum en bij Home of Hope. Woensdag gaan wij om 8.40 in de trein een heerlijke relaxte twee weken tegemoet. Na deze, ongeveer, 3 weken zal ik mijn laatste verhaal schrijven en dan kan ik jullie alles daarna ‘live' vertellen. Tot over 3 weken!

Liefs, Dorien