Naast veel gewobbel deze week, heb ik nog meer gedaan gelukkig! We hebben ons vermaakt deze week en dat is maar goed ook!

Zaterdag zijn we eerst naar Sundari's salon geweest, waar Jose onder de schaar van Sundari zat. Samen zijn we even naar de stad gegaan om wat te drinken. Ondertussen was onze chauffeur aan het doodle jumpen. Ze zijn er hier verslaafd aan! Net als het zoontje van Alfi en Sharmini(home of Hope), maar mijn highscore is nog niet verbroken. 's Middags zijn we naar een tempel geweest, erg mooi! Maar we zijn nog niet helemaal binnen geweest, dus daar zal ik dan later nog wel is over vertellen.

Zondag hebben we overdag niet zoveel gedaan. 's Avonds zijn we naar de kerk geweest, waar mensen ons hebben uitgenodigd om lekker te komen eten. Daar waren we wel aan toe. Een lekker diner zonder rijst! En dat was lekker smullen voor ons. Hun zoon heeft ons wat bijgebracht over cricket dus daar kunnen we hier nu ook een beetje over meepraten. Iedereen heeft het daarover want het WK komt hier in Sri Lanka vanaf 19 februari.

Maandag was het dan eindelijk zover. De stage begonnen. We hebben het einde naar beneden gelopen en zijn met goede moed begonnen in het Moeder Theresa huis. Eigenlijk snel schrok ik en kwam toen pas binnen wat er hier gebeurd. Het is echt heel moeilijk om dat te zien. Na even een break te hebben gehouden met een goed gesprek kon ik weer lachen en heb ik 's middags heel veel lol met de kinderen gehad! We wilden 's middags terug omhoog lopen, maar waren toch iets te lui dus hebben maar een threeweeler genomen. We hebben de was met de hand gedaan, want eigenlijk zijn alleen dinsdag - vrijdag onze wasdagen.

Dinsdag zijn we met bus 654 naar Digana gegaan, waar het rehabilitation hospital is. Eerst hebben we onze mooie witte doktersjassen (lees= soepjurken) opgehaald! In het hospital hebben we vooral veel geobserveerd en rondgekeken hoe het er aan toe gaat. Een van de zusters(Sudiva) heeft ons geprobeerd 1-10 in het Singalees te leren, ik kan het nog steeds niet. Sudiva kan geen woord Engels, maar weet toch aardig goed duidelijk te maken wat we wil zeggen. Op de terugweg hadden we een langzame bus. Er zijn witte en rode bussen. De rode gaan sneller dan de witte en Kishan heeft ons die dag aan een witte bus geholpen. Eenmaal in Kandy gaan we naar ‘the Pub', daar heeft Sundari ons uitgenodigd om te eten, samen met haar vrienden. Hier hebben we een heel aardige Nederlandse vrouw ontmoet (Maaike), ze heeft ons wat dingen uitgelegd over Sri Lanka, heel interessant. Een vriend van Sundari brengt ons thuis, maar tijdens de stijle trip op de berg valt zijn threeweeler uit! Dat was wel even spannend, maar we zijn aangekomen! Haha.

Woensdag hoeven we maar een halve dag naar het Moeder Theresa huis, na de break gaan we naar Home of Hope, om het groepje kinderen met astma therapie te geven. Het was best lekker weer (eerste keer zon gezien!!), dus we mochten dit van Sharmini in het zwembad doen. De kinderen vonden dit heel erg leuk! En wij ook allebei dus dit was een erg geslaagde middag! We hebben hier geslapen, of in ieder geval een poging gedaan tot. Er lag een flink ronkende Merit naast me en de bedden daar zijn niet echt comfortabel;).

Donderdag zijn we naar Digana geweest wat een erg lange dag was. De fysiotherapeuten werken hier heel anders. Er zijn 4 fysiotherapeuten en allemaal behandelen ze ongeveer 7 cliënten allemaal tegelijk. Ze leren de familie oefeningen die de cliënten moeten doen, die moeten dan helpen. De therapeuten zitten aan een tafeltje te wachten of zetten de infrarood lamp aan voor cliënten. Het is hier nog een beetje moeilijk voor ons om in te voegen en duidelijk te maken wat nu echt PMT is en wat het hier kan betekenen. Ze snappen daar nog niet zoveel van. Eenmaal thuis (weer heeft Kishan ons aan een langzame bus geholpen) heeft Sundari weer vrienden uitgenodigd en eten we met iedereen hoppers. Dat zijn een soort pannenkoek achtige dingen met dahl en ei. Het eten is hier best wel scherp, water bij het eten is voor Merit en mij bijna een must!

Vandaag zijn we naar de markt geweest. Merit had een harembroek aan en een meneer zou wel is laten zien dat ze die daar ook verkopen en dat wij er ook een moest aanschaffen. Dat is hem mislukt. Ik heb hem wel verteld dat het in Nederland poepbroek heet en als er Nederlanders komen, dat hij dat kan vragen of ze een poepbroek willen kopen. Hij was erg blij en stond volgens mij te popelen om de volgende toeristen te zien!

Het gaat dus al een stuk beter hier! De tijd gaat inmiddels best wel snel. Ik zou bijna niet geloven dat het zo snel kon gaan!

Liefs, Dorien

ps. Wobbelen is iets tussen schudden en knikken met je hoofd, elke skrilaan doet het, en ik moet er ook bijna aan geloven. Het zou ja moeten betekenen, al ben ik soms nog wel in de war, omdat het meer op nee lijkt!