Eindelijk begint het een beetje op te starten in het revalidatiecentrum en we hebbenbijna het eerste deel van ons sponsorgeld uitgegeven!

Zondag zijn we vroeg opgestaan. Ik ga vier kinderen regelmatig wat zwemtraining geven. Ze geloven dat ik in het Nederlandse Nationale Zwemteam heb gezeten en ik houd ze lekker in die droom! 's Avonds zijn we in de pub even wat gaan eten, waar Sunderi wat Nederlandse vrienden zou zien. Het was lekker om even Hollands te praten!

Maandag zijn we weer lekker naar stage gegaan. Met een meisje heb ik een Sherborne activiteit gedaan. Dit gaat een beetje om vertrouwen en de angst om met anderen om te gaan (in grote lijn). Ze werd hier wel heel ontspannen van. Ze ging er scheetjes van laten. Een beetje ongemakkelijk, maar wel een goed teken! Wat wel raar was is dat de jongens er vandaag weer niet waren. Ze zijn weer overgeplaatst naar het jongenshuis. We hebben deze dag ook besloten dat we een bike gaan kopen. Het scheelt ontzettend veel geld en we kunnen ons veel makkelijker verplaatsen. Heb snel mijn ouders gemaild of ze een internationaal rijbewijs voor mij konden regelen en of ze die wilden opsturen. Het is inmiddels al onderweg! Ergens volgende week is het de bedoeling dat we hem gaan kopen!
Dinsdag ging verassend goed op stage. We zijn naar Digana geweest, het revalidatiecentrum. In de ochtend hebben we weer met een aantal mensen in een rolstoel wat activiteiten gedaan. We hopen dat we nu een beetje voor elkaar kunnen krijgen dat we elke dinsdag en donderdag een groepje hiervan krijgen. Zodat we doelen kunnen maken en ook makkelijker voor kunnen bereiden. In de middag krijgt Merit een soort eigen project voor haar schoolthema(vrije keus op school). Drie kinderen met Cerebrale Parese(CP) komen elke week op dinsdag. CP een aandoening in de hersenen, wat zich uit in motorische problemen. Nu waren ze er alle drie, maar vanaf volgende week komen ze een voor een. Ik ga hierbij de kinderen en Merit observeren!
Op weg naar huis. Eerst in de bus naar Kandy, prima. Daarna moesten we in de bus die voor de helft de berg op gaat, maar die vertrok pas na een half uur. Wij hebben in de bus toch maar gewacht. Ik heb wat naar buiten zitten kijken.. Er kwam een jongen(we noemen hem even Pietje) in de bus, en ik had een raar voor gevoel dat Pietje niet zomaar in de bus zat om ergens naartoe te gaan. Bij de halte waar we er uit moesten waren Merit en ik aan het ruziën, omdat Merit dacht dat we pas de volgende eruit moesten. Gelukkig had ik gelijk en kon ik haar daarvan ook overtuigen anders moesten we nog 73545 meter omhoog lopen. Uit de bus gestapt en wie zie ik daar.. PIETJE! Wij beginnen om hoog te lopen en ongeveer op de helft begint hij tegen mij te praten. Het is echt een flink stuk omhoog en hij was echt buiten adem. Hij is helemaal meegelopen tot ons huis en toen is Pietje weer lekker naar beneden gelopen.. Word VERVOLGD!
Woensdag zijn we weer naar het Moeder Theresa huis gegaan. De jongens zijn weer terug uit het jongenshuis en dit maakt mijn dag al weer helemaal goed. Een van mijn kinderen wilde heel de tijd aan mijn haar voelen en zei dan lassanai! (=mooi) ik zei vervolgens thank you. Later zei hij thank you als hij aan mijn haar zat en zei ik lassanai.. Hij snapte het niet zo goed. Na het werk zijn we door gegaan naar een rolstoelmaker. Hij gaat kinderstoelen maken voor een aantal kinderen in het Moeder Theresa huis. Het zijn geen rolstoelen, maar kinderstoelen met wieltjes. De kinderen kunnen dan op het blad voor hun ergens mee spelen en het is makkelijker om ze naar de wc te laten gaan. Jose heeft voorgesteld om dit van ons sponsorgeld te betalen en wij willen dit heel graag voor de kinderen doen! Ze hebben er nu een gemaakt, maar we moeten erg kritisch zijn op veiligheid en dus op scherpe dingen dus we hebben hem woensdag afgekeurd en gaan volgende week weer. Als hij dan voldoende is laten we er nog 2 maken!
Op de donderdag waren we vrij. Een van de 4 fysiotherapeuten in Digana had haar trouwerij en elke fysio ging daar heen. Er was dus in principe wel werk voor ons, maar ze kunnen als ze er niet zijn de verantwoordelijkheid niet nemen. Daarom hoefden wij niet te werken.. en daar hebben wij van genoten. Wij zijn naar het Amaya Hills hotel geweest. Midden in de jungle boven op de berg een uberdeluxe hotel! We hebben aan het zwembad gelegen, een heerlijke lunch gehad en een lekkere massage! Wij kwamen weer helemaal zen thuis! Na een halfuurtje kwam Sunderi ook thuis(7:30) en die had wat pompoen op het vuur gezet(7:35) om er soep van te maken en ging vervolgens zelf lekker achter de computer zitten. Ik was wat onrustig deze avond en ik kwam aan in de keuken(9:00) en waren de pompoenen niet meer oranje maar zwart! LEKKER HOOR!
Vrijdag heb ik de kinderen weer een zwemtraining gegeven en is Merit voor een haircut bij Sunderi langs geweest. Om ongeveer 7 uur kregen we wel wat trek en wat het idee daar om naar beneden te gaan om bij KFC te eten. Na een uur getreuzeld en rondgedwaald te hebben, wachtend op een threeweeler zijn we dan eindelijk beneden aangekomen door de file heen. Er waren motor races midden in de stad. We dachten dat het slim zou zijn om toch bij de pub te eten, zodat we daarna konden kijken bij de races. Toen we daar niet geholpen werden zijn we weer naar buiten gegaan en wilden we naar de overkant van de weg, naar KFC. Maar we zaten midden in het vierkant waar de races waren. Na 3 kwartier konden we eindelijk oversteken en om half 10 hebben wij dan eindelijk onze kip naar binnen geschranst! We hebben nog even naar de races gekeken. En wie zag ik daar voorbij lopen.. PIETJE! Hij zag mij jammer genoeg ook. Zo snel als ik kon heb ik Merit meegesleurd in een threeweeler en zijn we veilig naar huis gegaan! Hij is ons achternagekomen tot de threeweeler.. Gelukkig paste hij er niet meer bij!

Liefs, Dorien

ps. Woensdag hebben we weer post onvangen. heel erg bedankt voor alle lieve post die ik opgestuurd krijg! mijn dagen worden er helemaal goed van!