Na een wat relaxte maandag zijn we dinsdag weer op weg gegaan naar het werk in Digana. Kishan zou deze hele week niet aanwezig zijn, vanwege een cursus in Colombo. Daardoor moesten we meer onze eigen weg gaan vinden deze week in het revalidatiecentrum. Merit had vandaag de taart mee genomen om de fysiotherapeuten te laten proeven en voor haar verjaardag natuurlijk. Helaas was hij helemaal ingezakt aangekomen en durfde ze bijna niet te proeven. Merit en ik hebben toen maar de helft van de taart opgegeten..!
Woensdag zijn we dan na een week ook weer naar het moeder Theresa huis gegaan. Ik kan mijn kleine vriend nu ook duidelijk maken wat ‘ik hou van jou' betekent in het singalees. Vandaag waren er wat meisjes in het moeder Theresa huis die allemaal spelletjes gingen doen. Iedereen zat met open mond te kijken en het maakte niet uit wat de meisjes deden of zeiden, klappen en lachen doen ze hier toch wel. 's Middags zijn we naar meneer rolstoel geweest. We zijn langs gegaan om toch maar weer polshoogte te nemen hoe het er voor staat. De stoelen waren nog steeds in dezelfde(slechte) staat. Meneer kwam met een mooi verhaal waaruit bleek dat hij ons eigenlijk ook weg wilde hebben en dat Sri Lanka maar een arm land was, dus ze konden het niet beter maken. Wij hebben hem duidelijk gemaakt wat nog veranderd moest worden en hij zou dit maandag klaar hebben. Dan kunnen wij hem meenemen en is het goed.
Donderdag hebben we eigenlijk maar een halve dag gewerkt. Er waren in de middag maar heel weinig cliënten en er was ook maar één fysiotherapeut, dus we konden wat eerder naar huis dan normaal. Vrijdag hebben we een kort overleg gehad over het onderzoek waar we mee bezig zijn. We konden nog wat vragen stellen en we hebben ook wat duidelijk gemaakt over ons stuk. Het is nu wachten op de toestemming dat we de scholen mogen bezoeken om de kinderen te onderzoeken. In de middag zijn we naar Home of Hope gegaan. We zouden donderdag al gaan, maar doordat we opeens het overleg hadden, was het beter om op vrijdag te gaan. We hebben een mooie therapie en zwemles voorbereid voor zaterdag. Zaterdagmorgen hebben we de astmagroep therapie gegeven en na de lunch hebben we 8 kleine, té schattige jongentjes zwemles gegeven. Wel even wennen voor mij op een andere manier, maar de jongens maakten groot plezier en dat is mooi om te zien.
Zondag had Sunderi een vol huis met vrienden en hebben we heerlijk zelf gemaakte rice &curry gegeten, met mijn kwarktaart als toetje. Allemaal waren ze ervan aan het smullen(Dankjewel AMA)! In de avond zijn we naar een soort concertje geweest van 20 dames die prachtig konden zingen. Ze zongen van alles en het was erg grappig om naar te luisteren.
Vandaag zijn we naar het moeder Theresa huis geweest. Er is een meisje(van wij denken 14 jaar), Naomi, wat een erg bijzonder geval is. Ze is eigenlijk bang voor iedereen en rent ook weg voor iedereen. De vrijwilligers zijn het grootste deel van de tijd boos op haar. Ze zoekt wel aandacht op, maar krijgt eigenlijk alleen negatieve aandacht en lijkt dit op een of andere manier ook weer te willen. Ik probeerde haar vanmiddag wat positieve aandacht te geven, en heb nu krassen in mijn arm van haar nagels. Erg ingewikkeld meisje. In de middag had iemand een tv neergezeten zat het hele weeshuis achter de tv een singalese film te kijken! Hoe leuk?!
Vanmiddag hadden wij ons er dan op verheugd eindelijk de stoel mee te kunnen nemen naar het weeshuis. MAAR.. meneer rolstoel was niet aanwezig en de wonderlijke stoel, was nog steeds in dezelfde staat. Meneer de assistent(kan geen Engels) belt de baas en die geeft aan dat het morgen klaar moet zijn. Ik ben benieuwd.
Ik ben mij nu aan het voorbereiden op de komst van mijn ouders! Donderdag middag komen ze in Kandy aan. Heb erg veel zin om ze alles te laten zien en ben benieuwd wat ze er van vinden!

Liefs, Dorien