Zo, nu mijn ouders weer weg zijn en het werk weer begonnen is, is het tijd voor een nieuw verhaal! Gebleven bij dinsdag hebben we de ochtend rustig aan gedaan en zijn we pas rond lunchtijd de eerste stage gaan bezoeken. We zijn naar het revalidatie centrum in Digana geweest. Daar hebben we eerst kennis gemaakt met Kishan, hebben we wat rondgekeken en hebben mijn ouders nog geproefd van wat lekkere(ahum) Sri Lankaanse hapjes! Hierna zijn we gelijk door gegaan naar Home of Hope, waar we een koffer af hebben geleverd die Jose aan mijn ouders had meegegeven. Toen we aankwamen bleek er niemand thuis te zijn, helaas pindakaas. We hebben de koffer met een kado voor Achendra en een briefje achter gelaten. Onderweg terug naar de bushalte kwamen we Alfi en Sharmini in de auto tegen en hebben ze in een supersnelle flits kennis gemaakt met mijn ouders. Onderweg terug naar Kandy zijn we iets eerder uit gestapt en hebben we gekeken naar de Kandy dancers.
Woensdag ochtend zijn we naar de tempel of the Tooth geweest. We waren hier al een keer eerder samen geweest, maar nog niet echt binnen in de tempel. Nu zijn we dus samen met mijn ouders naar binnen gegaan. Het is binnen ontzettend mooi, en respect voor alle mensen die hier rondlopen. Maar dit is niets voor mij! Daarna zijn we lekker naar ons huis gegaan. Er moesten nog wat reparaties worden uitgevoerd aan mijn computer(die nu sneller is!). We hebben lekker samen gegeten en toen was het tijd om weer afscheid te nemen van mijn ouders. We hebben ze met onze vriend Jiffri naar het hotel gestuurd, waar ze werden opgehaald om naar het vliegveld gebracht te worden.

Donderdag zijn we dan eindelijk weer aan het werk gegaan. We hebben flink wat potjes gevoetbald met patiënten. Bijna alle patiënten die we vandaag hebben gezien, hebben een hemiplegie (halfzijdige verlamming). Door ze met hun ‘slechte' voet te laten voetballen kunnen ze die een beetje prikkelen en stimuleren om te bewegen. Dit is wel vaak in een wat meer gevorderd stadium van de revalidatie! We zijn na het werk gelijk door gegaan naar Home of Hope, waar weer niemand aanwezig was. Nu hadden zij een briefje achter gelaten met de sleutel van het huis erbij!
Vrijdag zijn we lekker vroeg opgestaan en hebben we zwemles gegeven aan de kinderen. We verwachtten er acht en hadden ons voorbereid door te leren hoe je moet zeggen dat ze stil moeten zijn in het Singalees, maar er bleken er maar vier te zijn. Dat maakte het voor ons een stuk gemakkelijker! Na het middag eten hebben we nog de astma groep PMT gegeven. We hebben onderweg naar de ruimte echt een HUGE slang ontmoet! Meneer(of mevrouw?) was erg funzig dik en erg lang. Maar we leven allebei nog. De tips van Sharmini waren zeg hallo en biedt hem wat thee aan. Laten we dat volgende keer is gaan doen!
Zaterdag heb ik mijn bilspieren weer getraind! Ik heb mijn rastahaar laten verwijderen! Van tevoren gedacht dat het maar drie uur zou duren, wat achteraf zes uur is gebleken! Heb ongeveer de helft van mijn haar verloren en vijftig panadols genomen, wie mooi wil zijn moet pijn lijden.
Vandaag zijn we in de morgen vroeg opgestaan om naar een Nederlandse pastoor te luisteren. Hij gaf ons veel om over na te denken en sprak ons erna ook persoonlijk erg heftig(positief) aan.
In de middag heb ik de kinderen nog eens training gegeven, omdat ze binnenkort een wedstrijd hebben. Er moest nog wat bijgebracht worden over de vlinderslag en de rugcrawl!
Nu zijn we weer opgeladen voor een week hard werken(met 2 dagen vrij....)

Liefs, Dorien