Geduld is een schone zaak

Ze vinden mij hier maar een Cool Girl. Alles relaxed, nooit boos en wat kan mij gebeuren. Deze week zou ik officieel de naam krijgen, maar op zijn Skrilankaans is dat nog niet gebeurd. Wie weet wordt het deze week officieel.

Zaterdag zijn we met Paul en Vinod naar de theeplantages geweest. Onderweg naar de grote weg beneden, moesten we nog wat afgeven bij Sunderi. Ik fluite voor aandacht FIET FIEUW, We kregen de aandacht, maar niet alleen van Sunderi. Onder haar stonden wat mannen in onderbroek zich om te kleden in een garage, ze wisten niet hoe snel ze hun broek moesten pakken. Wij kwamen niet meer bij van het lachen!
In de theeplantages hebben we een rondleiding gekregen over hoe ze de thee hier verwerken. Het was een flinke rit, maar na een hele gezellige dag zijn we lekker naar huis gereden en konden we heerlijk slapen!
Zondag ochtend hebben we eerst de schriftjes voor de kinderen in geschreven. De vorige stagiaires hebben over elk kindje dat ze hebben behandeld een schriftje gemaakt. Het is een soort dossier. Ze hebben er ook elke keer in geschreven wat ze met het kindje hebben gedaan en aan het einde of hun doelen bereikt zijn. Wij hebben nu elk kind opnieuw geobserveerd en we hebben nieuwe doelen gemaakt. Deze hebben we in de schriftjes geschreven. De doelen kunnen heel verschillend zijn. Voor de een hebben we het lopen stimuleren (ze zitten nog steeds alleen maar in een stoel) en voor de ander begint het alleen nog maar met contact krijgen. In de middag hebben we lekker aan het zwembad gelegen (jammer genoeg ging het wel een beetje regenen).

Maandag zijn we dan met onze vers ingevulde schriftjes naar stage gegaan. We hebben elk 7 vaste kinderen die we zelf behandelen. Ik heb vandaag vooral echt geprobeerd met elk kind contact te krijgen. Met de een is dat wat makkelijker dan met de ander. Het lijkt soms of ze echt in hun eigen wereldje zitten. Door ze wat prikkels te geven, hoop ik ze daar wat uit te krijgen. Ze dingen te laten voelen, horen of zien! We hebben Jose vandaag ook nog even gezien. Er worden wat kinder stoelen gemaakt voor het moeder theresa huis. Jose heeft ons laten zien waar we de stoelen op moeten keuren, want Jose vertrekt vrijdag al. Ze heeft ons nog even geholpen met de laatste dingen. Dinsdag was het plan gewoon om naar stage in Digana te gaan, maar Merit had zich aangemeld voor een abonnement op het toilet. Helaas kon dat dus niet doorgaan. 's Middags ging het weer aardig en zijn we naar een trouwerij geweest Barend en Rebecca (Rebecca is mede oprichter van Home of Hope, http://www.homeofhope.nl/) Het was volledig in Sri Lankaans. En de kinderen hadden mooie liedjes en dansjes voorbereid.

Woensdag zijn we om 4:30 opgestaan, zodat we om 5:15 opgehaald konden worden, om om 6:10 in de (hobbelende slinger) trein naar Colombo te zitten. We moesten ons visum regelen. Na een dik formulier, gedoe, onduidelijkheden en veel wachten(5,5 u) ben ik 20000 roepies lichter en hebben we ons visum tot 22 juni! Dankzij de hulp van Kishan! We zijn in Colombo nog naar een Dutch museum geweest over de VOC en wat Nederland allemaal gedaan heeft in Sri Lanka. Hierna zijn we met de bus weer terug naar Kandy gegaan(3,5 u)

Donderdag zijn we met een meisje(Wajira) van het moeder theresa huis mee geweest naar het ziekenhuis. Ze heeft een strekspasme en kan eigenlijk niet normaal zitten, omdat alles van haar net tot haar knieën gestrekt is. Ze heeft na 3uur wachten een botoxinjectie gekregen. Ze hopen hiermee te bereiken dat het wat meer ontspant en dat ze wellicht met wat hulp zelf kan zitten. Ze moet dat natuurlijk wel elke dag oefeningen doen! Eenmaal thuis zag ik een spin in mijn kamer, ik rende naar de keuken voor de spray, alleen ik gleed heel hard uit. Heb nu flinke blauwe knieën en een snee in mijn teen. Gelukkig valt het nu weer mee.
Vrijdag zijn we naar de universiteit hier geweest voor fysiotherapie. Erg klein, maar wel erg interessant. Ze hebben ons een kleine rondleiding gegeven en ons uitgenodigd om mee te helpen in een onderzoekje. Een aantal studenten doet onderzoek over het spelen van wedstrijden cricket gerelateerd met stress. Dit past heel goed bij ons en we kunnen hier zeker wat in toevoegen! Hierna zijn we nog even bij Wajira langs geweest om een aantal oefeningen te doen en de zusters uit te leggen wat ze met haar moeten doen!

Het abonnement van Merit op de wc is inmiddels gelukkig verlopen! Afgelopen zondag is Sunderi jarig geweest, dus vanavond vieren wij een lekker feestje en laden we weer op voor volgende week. Ik merk wel dat ik er echt moe van ben, al die nieuwe dingen in indrukken!

Liefs Dorien

CG!

Een week vol vrijheid, een ongeluk, valentijnsdag, races, zwembad, een verloren mobiel en de drie musketiers!

Zaterdag zijn we naar races van een soort jeeps geweest(met Kishan). Erg spannend en interessant..! Nee het was erg gezellig en ook wel leuk om naar te kijken. Het was erg lekker weer dus we kwamen met een licht rood kleurtje thuis! Zondag zijn we door Vinod, een vriend van Sunderi, uitgenodigd om lekker bij het zwembad te hangen! We hebben heel de dag lekker gezwommen en gekletst in de zon! Sunderi en twee andere vrienden, Paul en Semey, waren ook gezellig mee. Bij thuiskomst was het kleurtje nog iets donkerder rood!
Maandag zijn we naar stage geweest en zijn we allebei nog meer geschrokken. We hebben een observatie bij een meisje gedaan wat ik ga behandelen. Ze heeft heel veel spasmes en ze huilt bijna alleen maar van de pijn. Tijdens de observatie heeft ze ook alleen maar gehuild. Het is erg pittig om haar te behandelen als er bijna geen interactie is.
En maandag was natuurlijk Valentijnsdag! Dat vinden ze hier allemaal heel erg leuk! We zijn door Paul en Semey uitgenodigd om wat te drinken in een pub. Heel even zat Semey aan de bar om van servetten rozen voor ons te maken! Toen we thuis kwamen kregen we van Kishan te horen dat we dinsdag vrij waren! Vraag me niet waarom, want ik snap het nog steeds niet. Maar een dagje vrij is altijd prima! Dus dinsdag zijn we weer op pad gegaan. We zouden met Paul en Semey gaan lunchen. Om ongeveer 1 uur hadden we afgesproken, a lá Skrilankies kwamen ze om ongeveer 3 uur aan om ons te halen! Ze hadden bedacht dat we ergens gingen lunchen op een eilandje waar we met een bootje naartoe moesten. Helaas was dat gesloten en gingen we naar een soort visrestaurantje. Ze hadden voor ons allebei een valentijns armbandje. Gejat of gekregen, in ieder geval niet gekocht. Tijdens het wachten op ons eten kreeg Paul een telefoontje; Sunderi en VInod hebben een ongeluk gehad met de bike. We hebben ons eten snel in laten pakken en we zijn in de auto gestapt om er naartoe te gaan. Eenmaal daar moest Vinod naar de eerste hulp, hij had een flinke wond op zijn been. Wij hebben gewacht tot Paul weer terugkwam met de auto, toen moest Sunderi ook naar de eerste hulp. De tijd dat zij daar waren hebben we ongeveer 2 uur bij de auto gewacht, met nog steeds geen lunch binnen! Dus met wat muggenbulten rijker was het inmiddels al 7 uur. Iedereen in de auto (5 pers en een opgekreukelde Dorien) en lekker naar huis om even bij te komen en voor Sunderi en Vinod te zorgen.
De volgende dag zijn we gewoon weer lekker naar stage geweest. Maandag hadden wij van een van de zusters gehoord dat alle jongentjes over geplaatst zouden worden. Maar vandaag waren de jongentjes er toch weer. Dat was leuk nieuws om te horen, want ik heb alle jongetjes(2) in behandeling. Onderweg naar huis hebben we een lekkere lassie gehaald(mijn lievelings!) en meegenomen voor Sunderi! Na een lange avond met gezelligheid (Vinod, Paul en Semey waren er weer!) en zorgen voor Sunderi, heb ik heel kort geslapen! Donderdag moesten we vroeg op voor weer stage. Wel maar een halve dag, want het was volle maan en dan is iedereen vrij. Dus in de middag hebben we heeeeerlijk in de hangmat in de zon gelegen! In de avond zijn we weer bij het zwembad geweest om gezellig te kletsen met de 3 musketiers. Vrijdag hebben we heel de dag lekker voor school gewerkt en bij de pizzahut gegeten! Trouwens, we werden door een threeweeler naar huis gebracht vanaf de pizzahut. Mijn mobiel zat in mijn zak en die was eruit gevallen. Wij fluitend naar binnen, ik zoek mijn mobiel, AAAAH. Sunderi heeft ons gelukkig geholpen en een bekende van haar heeft de mobiel opgespoord en voor 400 roepies(= 2,70) hier naartoe gebracht! Gelukkig!

Deze week staat weer veel voor ons te wachten. We gaan naar Colombo voor ons visum, naar het ziekenhuis voor botoxinjecties en wordt mijn naam officieel CG!

Liefs, Dorien

PS. Mijn nummer hier is +94711990955. Mijn Nederlandse nummer heb ik niet meer in mijn mobiel. En ik zal volgende week uitleggen wat CG betekend!

Ikke, Dikke, Tunne (1,2,3)

Naast veel gewobbel deze week, heb ik nog meer gedaan gelukkig! We hebben ons vermaakt deze week en dat is maar goed ook!

Zaterdag zijn we eerst naar Sundari's salon geweest, waar Jose onder de schaar van Sundari zat. Samen zijn we even naar de stad gegaan om wat te drinken. Ondertussen was onze chauffeur aan het doodle jumpen. Ze zijn er hier verslaafd aan! Net als het zoontje van Alfi en Sharmini(home of Hope), maar mijn highscore is nog niet verbroken. 's Middags zijn we naar een tempel geweest, erg mooi! Maar we zijn nog niet helemaal binnen geweest, dus daar zal ik dan later nog wel is over vertellen.

Zondag hebben we overdag niet zoveel gedaan. 's Avonds zijn we naar de kerk geweest, waar mensen ons hebben uitgenodigd om lekker te komen eten. Daar waren we wel aan toe. Een lekker diner zonder rijst! En dat was lekker smullen voor ons. Hun zoon heeft ons wat bijgebracht over cricket dus daar kunnen we hier nu ook een beetje over meepraten. Iedereen heeft het daarover want het WK komt hier in Sri Lanka vanaf 19 februari.

Maandag was het dan eindelijk zover. De stage begonnen. We hebben het einde naar beneden gelopen en zijn met goede moed begonnen in het Moeder Theresa huis. Eigenlijk snel schrok ik en kwam toen pas binnen wat er hier gebeurd. Het is echt heel moeilijk om dat te zien. Na even een break te hebben gehouden met een goed gesprek kon ik weer lachen en heb ik 's middags heel veel lol met de kinderen gehad! We wilden 's middags terug omhoog lopen, maar waren toch iets te lui dus hebben maar een threeweeler genomen. We hebben de was met de hand gedaan, want eigenlijk zijn alleen dinsdag - vrijdag onze wasdagen.

Dinsdag zijn we met bus 654 naar Digana gegaan, waar het rehabilitation hospital is. Eerst hebben we onze mooie witte doktersjassen (lees= soepjurken) opgehaald! In het hospital hebben we vooral veel geobserveerd en rondgekeken hoe het er aan toe gaat. Een van de zusters(Sudiva) heeft ons geprobeerd 1-10 in het Singalees te leren, ik kan het nog steeds niet. Sudiva kan geen woord Engels, maar weet toch aardig goed duidelijk te maken wat we wil zeggen. Op de terugweg hadden we een langzame bus. Er zijn witte en rode bussen. De rode gaan sneller dan de witte en Kishan heeft ons die dag aan een witte bus geholpen. Eenmaal in Kandy gaan we naar ‘the Pub', daar heeft Sundari ons uitgenodigd om te eten, samen met haar vrienden. Hier hebben we een heel aardige Nederlandse vrouw ontmoet (Maaike), ze heeft ons wat dingen uitgelegd over Sri Lanka, heel interessant. Een vriend van Sundari brengt ons thuis, maar tijdens de stijle trip op de berg valt zijn threeweeler uit! Dat was wel even spannend, maar we zijn aangekomen! Haha.

Woensdag hoeven we maar een halve dag naar het Moeder Theresa huis, na de break gaan we naar Home of Hope, om het groepje kinderen met astma therapie te geven. Het was best lekker weer (eerste keer zon gezien!!), dus we mochten dit van Sharmini in het zwembad doen. De kinderen vonden dit heel erg leuk! En wij ook allebei dus dit was een erg geslaagde middag! We hebben hier geslapen, of in ieder geval een poging gedaan tot. Er lag een flink ronkende Merit naast me en de bedden daar zijn niet echt comfortabel;).

Donderdag zijn we naar Digana geweest wat een erg lange dag was. De fysiotherapeuten werken hier heel anders. Er zijn 4 fysiotherapeuten en allemaal behandelen ze ongeveer 7 cliënten allemaal tegelijk. Ze leren de familie oefeningen die de cliënten moeten doen, die moeten dan helpen. De therapeuten zitten aan een tafeltje te wachten of zetten de infrarood lamp aan voor cliënten. Het is hier nog een beetje moeilijk voor ons om in te voegen en duidelijk te maken wat nu echt PMT is en wat het hier kan betekenen. Ze snappen daar nog niet zoveel van. Eenmaal thuis (weer heeft Kishan ons aan een langzame bus geholpen) heeft Sundari weer vrienden uitgenodigd en eten we met iedereen hoppers. Dat zijn een soort pannenkoek achtige dingen met dahl en ei. Het eten is hier best wel scherp, water bij het eten is voor Merit en mij bijna een must!

Vandaag zijn we naar de markt geweest. Merit had een harembroek aan en een meneer zou wel is laten zien dat ze die daar ook verkopen en dat wij er ook een moest aanschaffen. Dat is hem mislukt. Ik heb hem wel verteld dat het in Nederland poepbroek heet en als er Nederlanders komen, dat hij dat kan vragen of ze een poepbroek willen kopen. Hij was erg blij en stond volgens mij te popelen om de volgende toeristen te zien!

Het gaat dus al een stuk beter hier! De tijd gaat inmiddels best wel snel. Ik zou bijna niet geloven dat het zo snel kon gaan!

Liefs, Dorien

ps. Wobbelen is iets tussen schudden en knikken met je hoofd, elke skrilaan doet het, en ik moet er ook bijna aan geloven. Het zou ja moeten betekenen, al ben ik soms nog wel in de war, omdat het meer op nee lijkt!

Rijst, rijst en rijst.

Pfoe, wat een indrukwekkende week. Ik zal vanaf het begin beginnen. De maandag na aankomst hebben we niet zo veel gedaan. We zijn rustig bijgekomen en hebben wat heimwee gehad. Na de langzame dag zijn we lekker gaan slapen om ons voor te bereiden op dinsdag. Op dinsdag moesten we om 8:00 bij de 'clocktower' staan, dit is ongeveer in het centrum van Kandy. Daar zou onze stagebegeleider (Kishan) ons ophalen. Op zijn Sri Lankaans kwam hij ongeveer een half uur te laat. We zijn in een van de 100 bussen gestapt om naar Digana te gaan. Hier is het revalidatiecentrum waar we 2 dagen gaan stage lopen. We hebben rondgekeken en iedereen kijkt je aan met ogen die vragen of je hun wil helpen. We hebben ook onze witte doktersjas aan laten meten, want die moeten we aan anders hebben we geen status. De mannen hebben zonder jas ook al status, dus die hoeven geen jas aan. We wilden naar huis, maar moesten nog 10 minuutjes(lees half uur)wachten op Kishan. Die avond is de computer van Merit kapot gegaan wat niet echt goed op ons humeur werkte

Woensdagochtend zijn we naar het Moeder Theresa huis gegaan. Dit begon wat later, omdat Merit en ik allebei wat moeite hadden om op te starten hier. José heeft ons aangeboden om een extra nacht in Home of Hope te slapen. (donderdag op vrijdag was dit al de bedoeling). Wij hebben dit gedaan, om een beetje bij te komen van een cultuurverandering en even wat energie op te doen. Het Moeder Theresa huis vond ik erg indrukwekkend. Kinderen en ouderen zitten gewoon te wachten totdat ze gaan slapen, waarna ze vervolgens weer alleen maar kunnen zitten. Hier kunnen we in mijn ogen echt heel veel betekenen voor de kinderen. We zijn dus in de pauze naar Home of Hope gegaan waar we lekker bij zijn gekomen en een goede maaltijd(rijst) hebben gegeten. José heeft ons geholpen met onze gedachten en gevoelens die allemaal door mij en ook door Merit heen dwalen. We wonen bijna boven op een berg, waardoor even naar de stad lopen nogal veel energie kost. Sundari is overdag niet thuis, waardoor we alleen elkaar hebben. Dat is natuurlijk goed, maar we willen ook iets anders doen, omdat het anders erg veel wachten word en eigenlijk niets doen. We willen beiden erg graag beginnen met de stage om zo bezig te zijn en dan hoeven we niet aan thuis te denken. Hiermee heeft Jose ons dus wel geholpen.

Donderdag zijn we weer naar het revalidatiecentrum geweest, waar weer iets typisch srilankaans gebeurde. Opeens om ongeveer 11 uur is er een belletje dat alle doktoren een vergadering hebben. Alle patienten worden weer terug gestuurd naar het ziekenhuis en alle doktoren gaan naar de vergadering. Wij kunnen daar niet bij zijn, want het is in het Singalees. Wij hebben besloten om weer naar Home of Hope te gaan. Hier hebben we geluncht(rijst) en avond gegeten(rijst).

Vrijdag ochtend zijn we met een aantal kinderen van Home of Hope bezig gegaan met een therapie voor astma. We hebben ze informatie gegeven wat het eigenlijk inhoud en we hebben wat oefeningen met ze gedaan.

Daarna moesten we weer gewoon naar Kandy bij Sundari. Dit was weer een beetje moeilijk, omdat de bezigheden opeens weer weg zijn en het denken weer op hol slaat. We moeten even door het zure heen en wachten eigenlijk op maandag om eindelijk te starten met de stages. Ik kan niet wachten. Gelukkig bestaat er skype.

Over een week zal ik aangeven hoe het er nu voor staat met ons in het zo andere Sri Lanka.

Liefs, Dorien

Warm

Na 2 aardig lange vluchten zijn we eindelijk aangekomen in Colombo. Hier staat Danny op ons te wachten! Hij staat met een mooi bordje boven zijn hoofd met onze namen erop. Hij brengt ons over een vervelende(als je wil slapen!) hobbelweg naar Kandy. Onderweg zijn er heel veel mooie dingen te bekijken al heb ik niet alles meegekregen door mijn slaap. Niet alleen de hobbels maken me wakker, ook het getoeter, wat Danny om elke scheet doet, maakt dat slapen wel wat moeilijk is.
Voordat we bij Sundari, waar we slapen, aankomen moeten we nog de berg op rijden. Dit is nog maar net te halen met een oud busje! Daar aangekomen is José daar ook, wat een enorme opluchting is. Nederlands! Niet dat ik nu al terug wil, maar alles is heel anders hier en dan is het lekker om even in het Nederlands te praten en een heeeeel klein beetje thuis te zijn. Het is hier erg warm, zonder dat de zon schijnt! Dat is een flink verschil als je bijna met vriestemperatuur in het vliegtuig gaat.

In Kandy aangekomen maken we kennis met Sundari en vervolgens ga ik al heel snel naar bed. Bij het avondeten moeten we gelijk met onze handen eten! Lekker, maar mijn handen zijn nu nog geel ;)

Vanmorgen zijn we al vroeg opgestaan om langs te gaan in de stad om ‘internet' en een simkaart te kopen. Ook zijn we langs de supermarkt gegaan voor wat lekker hollands eten.

Van de week gaan we langs bij de stages om te kijken wat we allemaal gaan doen! Spannend! Ik zal nog wat foto's toevoegen van het mooie uitzicht vanuit mijn kamer! ;)

Liefs, Dorien

Ps. Mijn adres in Sri Lanka is:
23 Vajirarama MW
Primrose Park
Kandy 20000
Sri Lanka

Het gaat beginnen

Hoi allemaal,

Ja het is zo ver! over, volgens mij, 49 dagen vertrekt mijn vliegtuig naar Dubai om vanaf naar door te vliegen naar Colombo. Mijn mooie reis gaat dan beginnen. Tijdens de stage die ik daar ga lopen zal ik proberen al mijn avonturen die ik meemaak hier te vertellen!

De voorbereidingen zijn al in volle gang en het komt steeds dichterbij! Je kunt hier wellicht ook lezen wat we met het sponsorgeld hebben gedaan!

Kom nog is terug om het volgende verhaal te lezen!

Liefs, Dorien