Tegengesteld.. !
Een pittig begin van deze week. Mijn kinderen waren maandag erg onrustig en moeilijk te behandelen. Een van de meisjes (Masha) was weer ziek. Dit is ze erg vaak. Ik heb besloten om haar toch te behandelen, want veel aandacht krijgt ze niet. Het grootste deel van de tijd stikt ze bijna als ze op mijn schoot zit(voor zover dit kan met haar spasmes). Het is best pittig om met haar aan de gang te zijn, omdat het echt je hart breekt als zo'n meisje bij je op schoot zit. Ook heb ik vandaag een van de kinderen ‘ik hou van jou' geleerd. Hij kan het zeggen, maar weet niet wat het betekend. Thuis hebben Merit en ik de lekkerste kwarktaart gemaakt die bestaat. Met wat geïmproviseerde ingrediënten is hij toch erg lekker geworden. Dinsdag ging het verassend goed op stage. Kishan was niet aanwezig, want hij had een cursus in Colombo. We hebben toch twee nieuwe kinderen kunnen zien! Woensdag dan eindelijk de verjaardag van Merit. Ik had kaarten en kado's achtergehouden die aangekomen waren, zodat ze toch nog wat verassingen zouden zijn. Er zou ook een pakketje van haar ouders komen, wat ik moest onderscheppen, maar die was nog niet aangekomen. Tijdens werk belde Sunderi dat het pakketje was aangekomen! Gelukkig konden we die dus op gaan halen en heeft Merit toch nog een kado van haar ouders gehad. ‘s Middags zijn we na de heerlijke Hollandse kwarktaart lekker uit eten geweest.
In de avond ben ik net klaar om te gaan slapen krijg ik een sms van Merit. Kishan had haar een sms gestuurd dat we donderdag niet hoefden te werken vanwege een wardround. Dan gaat het revalidatieteam in het ziekenhuis alle patiënten langs om te kijken hoe het er nu voor staat en wat ze verder gaan doen. Dit gaat in het Singalees en al kan ik het een heel klein beetje verstaan, dit is echt té moeilijk.
Donderdag hadden wij dus plots vrij en hebben we hier gebruik van gemaakt door intervisie een dag naar voren te schuiven en lekker niets te doen. EN natuurlijk in te pakken voor het weekend naar Trincomalee. Vrijdag zijn we vroeg op gestaan. Onze threeweeler stond om 4:15 voor de deur om ons naar het busstation te brengen. Daar vertrok de bus rond 5 uur. Na een bus reis van 5 uur zijn we dan eindelijk aangekomen is het stikhete Trinco. Nadat we naar het hotel zijn gegaan hebben we een strandwandeling gemaakt tussen de vieze honden, het vuil en de mensen in krottenhuisjes. De huisjes waren duidelijk de gevolgen nog van de tsunami. Na een relaxte avond zijn we met rode armen en rode hoofden in bed gedoken, om daar in een kamer zonder airco proberen te slapen(=onmogelijk dus). Zaterdag zijn we naar pigeon eiland geweest. In een bootje werden we er naartoe gebracht. Helaas ging het bootje stuk en werden Merit en ik alleen op de zee achtergelaten. Gelukkig kwam de redding snel!(ondertussen is de film ‘the boatman' starring Dorien gemaakt. Ik probeer het te uploaden op youtube. Dus kijk snel nog een keer dan heb ik de link er op!)We konden daar koraal bekijken, wat door de Skrilankaantjes platgetrapt is. Als je wat verder de zee in zwom kon je het al beter zien. Na 2 uur zijn we weer terug gegaan en hebben we ons tot kreeft om laten kleuren in de zon! Na weer een onmogelijk nacht in het hotel en 3 uur wachten op ontbijt door miscommunicatie zijn we zondag naar een prachtige tempel gegaan. Nadat we ongevraagd en gevraagd op de foto zijn gegaan zijn we weer lekker naar het hotel gegaan en hebben we nog in de zee gezwommen. We hebben wat biertjes afgetroggeld van een aantal jongens die tegen ons gingen praten en vervolgens hebben we de jongens ook weer gedumpt. Vandaag moesten we weer vroeg op om in de bus naar kandy te stappen die om 6 uur vertrok! Het is weer tijd om hard aan de bak te gaan!
Liefs, Dorien
ps. de URL van de film is http://www.youtube.com/watch?v=V7q0HO1ZSc0 (alleen te bekijken door deze link!)
Subha aluth awuruddak wewa!
Omdat mijn bed gister toch echt nét iets aantrekkelijker was dan de computer, ishet verhaal iets later dan normaal. Maar we hebbenveel meegemaakt,dus lees deverhalen van jut en jul(www.meritinsrilanka.waarbenjij.nu)!
Maandag hebben we onze parachute voor het eerst gebruikt. Het ging niet helemaal zoals de bedoeling was, maar dat maakt niet uit. De kinderen hadden heel veel lol en wij natuurlijk ook. Dinsdag dachten we heel de dag stage te hebben, maar zo hadden de fysiotherapeuten het niet helemaal gepland. Er waren maar tien patiënten en allemaal waren ze alles behalve fysiotherapie aan het doen. Ze kwamen bijna allemaal langs om ons alvast gelukkig nieuw jaar te wensen. subha aluth awuruddak wewa! Wij kregen dit niet zo snel uit onze mond en zeiden maar gewoon, esema wewa(hetzelfde voor jou!). In de middag kwamen er geen patiënten, omdat er voorbereidingen getroffen moeten worden voor het tamil & sinhala new year. WEEKEND!
Woensdag hebben we besloten om heel hard voor school te werken en dat is dan ook aardig gelukt. Donderdag was het officiële nieuw jaar. Wij moesten op weg naar Home of Hope, om daar de vrijdag te werken. Met een gelukje hadden we een bus. Kandy leek wel een spookstad zo rustig was het. Aangekomen was heel de familie aanwezig in Home of Hope. Ze doen daar niet aan nieuw jaar, maar het is wel een mooie gelegenheid om familie op te zoeken, omdat iedereen vrij is. We hebben een heerlijke avond gehad en vrijdag zijn we fris en fruitig op gestaan om de astmagroep therapie te geven. Het was ook de bedoeling dat we 5 kinderen zwemles zouden geven. We stonden al in het zwembad te wachten, toen het wel erg hard ging onweren en het dus te gevaarlijk was om nog in het water te blijven. Eenmaal weer thuis hebben we wel een half uur voor het hek gestaan, omdat het slot niet los te krijgen was. Na veel bidden, kusjes en grapjes over en met het slot zijn we toch binnen gekomen door mijn magische handen.
Zaterdag zijn we redelijk vroeg op gestaan om op weg te gaan naar Nuwara Eliya. We zijn samen met Raj en Lashan een kort weekend weg geweest. Zaterdag zijn we eerst naar een waterval geweest, waar heel Sri Lanka zonder zorgen zichzelf aan het wassen is. Wij waren niet van plan daartussen te gaan staan. We hebben een fikse wandeling naar boven gemaakt (700m in 45min), om daar op een prachtige plek aan te komen met zicht op een nog mooiere waterval. We zijn ook nog een ander klein stukje naar beneden gelopen om bijna in het water te vallen en kleddernat te worden. Maar je moet wat over hebben voor lachwekkende foto's en nog een mooi uitzicht. Vervolgens zijn we naar het hotel gegaan waar we heerlijk(sama wenne Merit!) hebben overnacht. Weinig geslapen, maar hoe kan het ook met een hotel voor 1100 roepies(=6,-). Zondag zijn we naar Nuwara Eliya gegaan(nu echt in het dorp/stad), waar we door de schoonste tuinen van Sri Lanka zijn gelopen. Het is de eerste keer dat ik zo'n schoon stuk in Sri Lanka zie. Na een verdraaid lange rit naar huis, in een klein busje, met een klapband en prachtige Sri Lankaanse muziek ben ik helemaal kapot in mijn bed gedoken om na te genieten.
Nu ben ik verjaardagskaarten voor Merit aan het achterhouden en gaan we straks een heerlijke Hollandse kwarktaart maken voor de verjaardag van Merit woensdag. Volgend weekend zijn er ook plannen om een weekend weg te gaan! Nu naar de zon in plaats van de regen!
Liefs, Dorien
'What is your name?'
Oke, ons culturele uitstapje van vorige week zondag heeft gefaald! Maar we hebben wel een heerlijke relaxte dag gehad.
Maandag met een fris en fruitig hoofd weer naar stage gegaan. Waar de jongens opeens weer waren! Heel erg leuk, heb ze helemaal platgeknuffeld! Wel vervelend, want ik ben nu van kinderen gewisseld en als ik nu weer terug ga wisselen zou dat niet goed zijn. De kinderen die nu terug zijn gekomen heb ik dus niet meer in behandeling. Ze zijn niet naar het jongens huis, omdat de jongens die daar rondlopen al groot zijn en te ruw. De kleine jongens kunnen daartussen niet overleven!
Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel verliefd ben geworden op een van de kleine donderstenen! Ik wilde dat ik hem mee naar huis kon nemen. Hij komt heel de tijd langs om te vragen wat mijn, of zijn, naam is! ‘What is your name?' Het is niet helemaal duidelijk of hij wil weten wat jou naam is, zijn naam is of de naam van iemand/iets anders. Het kan namelijk ook gewoon een pencil zijn!
Onderweg naar huis hebben we wat spullen gekocht van het sponsorgeld. Voor in het revalidatiecentrum, maar ook voor in het moeder Theresa huis. We hebben een groot laken gekocht waar we een parachute van proberen te maken.
In de avond heb ik ongeveer 25 keer de vloer gedweild, omdat ik sprite op de grond had laten vallen. En hebben we een begin gemaakt met de parachute door hem in een rondje (lees ei) te knippen en onze tekeningen er op te maken!
Op wonderbaarlijke wijze was Kishan dinsdag niet aanwezig. We hebben een workshop over kleren versieren meegekregen en we hebben een aantal kinderen behandelt. Onze spullen die we maandag hebben gekocht, natuurlijk ook meegenomen! Maar doordat we het rustig hadden met de kinderen hebben we ze nog niet zoveel gebruikt.
Woensdag hebben we samen met alle kinderen die enigszins in staat zijn om te kleuren(met hulp!) de parachute ingekleurd en hebben we hem versierd. Hij is nu wat kleuriger geworden, een leuker zicht voor de kinderen. Met de parachute kunnen we heel veel leuke spellen met de kinderen doen! Ik zal hiervan foto's maken en dan kunnen jullie je er misschien meer bij voorstellen!
Donderdag op stage hebben we een heel tof kind voor het laatst behandeld. Hij is ontslagen uit het ziekenhuis! Voor hem natuurlijk een super bericht! Hij vond het zelf ook niet zo leuk, hij vond het juist zo leuk met ons! Die middag kreeg ik een sms van Surangika, ze heeft ons gekoppeld aan een onderzoeks groepje op de universiteit. Surangika is een soort van baas daar. Het onderzoek gaat over de verschillen in fysieke prestaties tussen kinderen uit de dorpen en kinderen uit de stad. We kunnen ze natuurlijk helpen met de testen, maar ook ons eigen vak en onze ideeën erbij halen! Dit zal hopelijk ook wat toevoegen aan hun project.
Vrijdag zijn we hiervoor naar de universiteit geweest. Rahal, degene die we moesten bellen, heeft ons hierbij begeleid!
Zaterdag hebben we onszelf aardig zere voeten bezorgt! We zijn naar de mega grote buddha geweest, waar we een prachtig uitzicht hebben gehad! We zijn naar een fair geweest, waar we beide een tattoo hebben laten zetten en waar je heel veel goedkope frutsels kan kopen. En we zijn naar een geschiedenis museum geweest over Sri Lanka. Allemaal voor de lokale prijs en dus wat goedkoper uit dan zonder residence visum! Op het moment dat we gingen bedenken waar we naartoe zouden gaan, belt Sunderi om te vragen of we mee gaan naar de fair. Voor de tweede keer een leuke rondje over de markt gemaakt!
Vandaag is het tijd om weer een beetje bij de bruinen in de prachtige zon! En deze week hoeven we maar twee dagen te werken! Woensdag en donderdag wordt er hier in Sri Lanka nieuwjaar gevierd. Nationale feestdagen en voor ons dus 2 lekkere dagen vrij!
Liefs, Dorien
Fysio, zwemjuf, luizenmoeder.. ?
Na een zondag vol schoolwerk en de ontmoeting van KLAASJE zijn we maandag(stinkdag) naar werk gegaan. Ik ben met de twee nieuwe kinderen aan de behandeling begonnen! Het kleine jongetje moest wel een beetje huilen, maar het is ook een verschil tussen heel de dag in bed liggen of iemand die heel de tijd aan je loopt te frummelen. Dinsdag in het revalidatiecentrum hadden we zowaar een drukke dag. De kinderen bleven maar komen! Wel erg leuk en dit is natuurlijk waar we eigenlijk op aan het wachten waren! Sommige kinderen horen binnen het project van Merit. Het grootste deel van de kinderen wat hier komt heeft CP. We doen veel met de bal als overgooien, rollen, mikken en er zijn ook heel veel variaties hierop te bedenken! Woensdag ben ik na een mooie dag werk even langs de kapper (Sunderi) geweest om mijn haar te laten schoonmaken. Met die rastavlechtjes is viezigheid moeilijk weg te halen.
In de avond kreeg Merit al wat last van haar buik. De volgende morgen komt Merit voor mijn wekker binnen of ze toch nog even mag slapen, want ze is heel de nacht wakker geweest. Uiteindelijk wel beter gegaan en zijn we iets later vertrokken naar het revalidatiecentrum. Na het werk zijn we gelijk doorgegaan naar home of hope. Tot de vrijdag bleven we hier slapen. We hebben hier de astmagroep weer PMT gegeven. We hebben ook met Sharmini overlegt dat we zwemlessen gaan geven aan de kleinsten. Normaal krijgen ze dat hier niet, maar aangezien ze weten dat ik zwemjuf in NL ben, is het natuurlijk altijd handig voor de kinderen!
Na een lange busreis, vol met jongens zingend over tigers en de 4e ingezakte tuk deze week was het tijd voor mij om voor een uurtje luizenmoeder te spelen. Merit kreeg nu toch wel heel veel jeuk. Zaterdag morgen mocht ik de taak wéér op mij nemen. Volgens mij wel 30 luizen verwijderd..
In de middag was dan eindelijk de finale van de ICC World Cup. India - Sri Lanka. Heel de dag gekeken (duurt van 2:30 - 22:00), helaas heeft India het gewonnen..
Ik heb deze week geprobeerd mijn witte shirt schoon te krijgen. Er zat een theevlek in. Bleek heeft het shirt nu blauw gemaakt, in plaats van wit. Nu kan ik op zoek naar de prullenbak!
De culturele trip moet nog komen dit weekend.. Dat horen jullie volgende week!
Liefs, Dorien
Alle aapjes kijken..
Kennis gemaakt met HANSJE, aapjes, olifanten en meneer rolstoel!
Zondag hebben we niet zoveel innoverends gedaan. We hebben hard gewerkt voor school en ook lekker in de hangmat op het balkon gehangen! Maandag zijn we naar stage gegaan, waar voor mij een teleurstelling te wachten stond. De zuster is niet heel duidelijk, maar het lijkt erop dat de jongentjes niet meer terug komen in dit tehuis. Heel zeker is het nog niet, maar ik heb inmiddels al 2 andere kinderen gevonden die ik nu ga behandelen. Ze kunnen hier niet voor jongens zorgen die te groot worden. Ze worden naar een jongenshuis gebracht. Ik heb nu een ander jongetje(enig overgebleven), die nog te jong is om naar het jongens huis te gaan. En ik heb een ander heel schattig meisje. Na stage zijn we naar meneer rolstoel gegaan, om te kijken of alle veranderingen aan de rolstoel zijn gedaan. Meneer was er niet en zijn lieftallige assistente kan slecht Engels (slechter dan ik, wat bijna niet kan..). Er zijn nog geen veranderingen aan gebracht, waardoor wij helaas de rolstoel nog niet mee konden nemen. Het duurt nu ook wel erg verdraaid lang! Jose neemt het hierin even van ons over door te bellen naar dokter rolstoel. Dit wordt dus nog vervolgd..
Dinsdag in het revalidatie centrum hebben we aardig wat kindjes met CP behandelt. Het is moeilijk, omdat we nooit weten of ze nog een keer komen. Een behandelplan daarvoor maken is een uitdaging.
Op de terug weg in dezelfde bus als vorige keer. Ik zie een andere jongen, maar krijg zwaar het gevoel dat hij ons volgt. Ik zeg tegen Merit dit kan niet waar zijn, ik zweer het hij volgt ons ook. Deze keer had ik echt niets gedaan! Merit gelooft er natuurlijk weer niets van. Maar ja hoor, HANSJE gaat bij dezelfde halte eruit en loop helemaal mee omhoog. Op het zelfde moment als PIETJE, gaat HANSJE tegen mij praten.. vraagt of we van bob marlie, roken, wiet en weet ik veel wat houden. Can I have your number, I'm your friend no? Eh, nee jongeman! HANSJE liep wel verder omhoog, nadat we thuis waren. Blijkbaar werkt of woont hij daar!
Woensdag op stage hebben we hele leuke foto's gemaakt. Merit met haar kinderen die ze behandeld en ik met mijn kinderen. Heel grappige foto's. Ze staan er allemaal op, zoals ze ook dagelijks doen.
Donderdag hebben we eindelijk een wat vollere dag bij het revalidatiecentrum gehad. We hebben een heel leuk kindje met CP gehad. En we hebben wat volwassenen behandeld. Er was ook een ander jongentje wat Merit kon behandelen, maar begon te huilen bij het zien van vreemden(blanken), dus die moest nog even wennen.
Daarnaast hebben we besloten dat we elk weekend iets cultureels gaan doen. Vrijdag zijn we dus naar de botanical gardens geweest. Dit is net buiten Kandy. We konden voor een goedkoop prijsje (50 rps =30 cent) naar binnen! We hebben leuk plantjes, boompjes, stelletjes(apen en mensen) gespot. Ook heb ik een aanbidder erbij. Een klein jongetje van 10 vond het leuk om te knipogen, alle vriendjes lachen.. Er waren veel toeristen, dus ik dacht nu vallen we niet op. Maar mijn haar is toch te opvallend en iedereen vond het toch wel leuk om ons even na te kijken! Té toerist?
Zaterdag zijn we naar het elephant orphanage geweest. Erg leuk, maar olifanten zijn definitief niet mijn lievelingsdieren. Enge beesten, ik durf ze niet aan te raken. Merit had wel genoeg lef en heeft geknuffeld met de olifanten. De kleinste werden gevoerd en we konden alle olifanten volgen door de winkelstraat naar de rivier. Iedereen heeft tenslotte een lekker modderbad nodig! Na een lange dag vol staan in de bus en rondlopen zijn we met kermit de kikker en een gezellig muziekmakende man in de trein gestapt om weer terug te gaan. Daar hebben we over een nachtbazaar gelopen met wat werknemers van Sunderi van onze leeftijd. Veel Singalese dingen te koop, niet echt mijn ding, maar het was wel erg gezellig!
We zijn nu weer een uurtje dichtbij, wat het skypen wat gemakkelijker maakt! Op naar een volgende week vol avonturen met jut en jul!
Liefs, Dorien
Ps. We hebben gezocht naar een brommer, maar we moeten een flink steile berg op. Daardoor moet de motor sterk genoeg zijn en we hebben er nog geen gevonden voor een mooie prijs. Daarnaast is school het er ook niet helemaal mee eens, waardoor we er nog maar eens over na moeten denken. Mijn rijbewijs is wel aangekomen..
Nu al(bijna) op de helft!
Al ben ik nog maar(of al) op 35 %(lees 50 de laatste 2 weken zijn vakantie!)en is het poppetje nog rood.. de tijd vliegt en ik heb het gevoel alsof ik hier al jaren woon! Ik merk dat ik erg moe ben. Alle indrukken zijn nu een beetje verwerkt, het is erg warm hier en we werken erg hard!
De nieuwe salon van Sunderi moest klaargestoomd worden deze week. Zondag hebben wij geholpen met verhuizen, maandag ben ik ongeveer 80duizend keer heen en weer achterop de scooter geweest(na een lange dag werken!) om Sunderi te helpen. Half 2 lag ik in bed! De dagen bij het Moeder Theresa huis waren deze week heftig, maar ook erg mooi. Er zijn wat dingen gebeurd die we even moeten verwerken. Hoe gaan we er mee om en kunnen we er misschien wat mee. Daarnaast hebben we ook nog leuke dingen gedaan! We hebben met scheerschuim gespeeld en weer bellen geblazen! De kinderen zijn eerst een beetje afwachtend, maar als ze merken dat scheerschuim niet bijt..! Van de week is Merit ook begonnen met de 3 CP kindjes!
Woensdag was dan eindelijk de opening van de nieuwe salon! We zijn gelijk langs geweest en Merit heeft haar haren nog maar is laten knippen!
Door verkiezingen donderdag waren we jammer genoeg(had niet gedacht dat ik dat ook nog zou zeggen..) weer vrij. We zijn naar Home of Hope gegaan om een lekker nachtje te slapen en om vrijdag de kinderen therapie te geven. Het was erg geslaagd! De kinderen hadden lol van hier tot overmorgen en de samenwerking ging ook helemaal top! We moeten de kinderen hier helpen conditie op te bouwen en leren omgaan met hun ademhaling. We doen ademhalingsoefeningen, maar ook heel veel leuke spelletjes.
De eerst weken is mijn schoolwerk er wel een beetje bij ingeschoten, dus daar moet ik nog even hard voor gaan werken! Vrijdag en zaterdag ben ik daar maar eens mee begonnen!Gisteravond zijn we naar de kandy dancers geweest! Erg tof! Ik heb geprobeerd een filmpje te downloaden, maar dat moet via YouTube..
Volgende week ben ik weer een uurtje dichterbij!
Liefs, Dorien
Ps. Mijn internationale rijbewijs is nodig omdat ze hier aan de andere kant rijden en het verkeer niet echt te vergelijken is met het Nederlandse verkeer. Het is trouwens een scooter die we gaan kopen, alleen dat woord kennen ze hier niet echt. Alles op 2 wielen met een motor is een bike!
Pss. Pietje is niet gespot deze week!
Lassanai!
Eindelijk begint het een beetje op te starten in het revalidatiecentrum en we hebbenbijna het eerste deel van ons sponsorgeld uitgegeven!
Zondag zijn we vroeg opgestaan. Ik ga vier kinderen regelmatig wat zwemtraining geven. Ze geloven dat ik in het Nederlandse Nationale Zwemteam heb gezeten en ik houd ze lekker in die droom! 's Avonds zijn we in de pub even wat gaan eten, waar Sunderi wat Nederlandse vrienden zou zien. Het was lekker om even Hollands te praten!
Maandag zijn we weer lekker naar stage gegaan. Met een meisje heb ik een Sherborne activiteit gedaan. Dit gaat een beetje om vertrouwen en de angst om met anderen om te gaan (in grote lijn). Ze werd hier wel heel ontspannen van. Ze ging er scheetjes van laten. Een beetje ongemakkelijk, maar wel een goed teken! Wat wel raar was is dat de jongens er vandaag weer niet waren. Ze zijn weer overgeplaatst naar het jongenshuis. We hebben deze dag ook besloten dat we een bike gaan kopen. Het scheelt ontzettend veel geld en we kunnen ons veel makkelijker verplaatsen. Heb snel mijn ouders gemaild of ze een internationaal rijbewijs voor mij konden regelen en of ze die wilden opsturen. Het is inmiddels al onderweg! Ergens volgende week is het de bedoeling dat we hem gaan kopen!
Dinsdag ging verassend goed op stage. We zijn naar Digana geweest, het revalidatiecentrum. In de ochtend hebben we weer met een aantal mensen in een rolstoel wat activiteiten gedaan. We hopen dat we nu een beetje voor elkaar kunnen krijgen dat we elke dinsdag en donderdag een groepje hiervan krijgen. Zodat we doelen kunnen maken en ook makkelijker voor kunnen bereiden. In de middag krijgt Merit een soort eigen project voor haar schoolthema(vrije keus op school). Drie kinderen met Cerebrale Parese(CP) komen elke week op dinsdag. CP een aandoening in de hersenen, wat zich uit in motorische problemen. Nu waren ze er alle drie, maar vanaf volgende week komen ze een voor een. Ik ga hierbij de kinderen en Merit observeren!
Op weg naar huis. Eerst in de bus naar Kandy, prima. Daarna moesten we in de bus die voor de helft de berg op gaat, maar die vertrok pas na een half uur. Wij hebben in de bus toch maar gewacht. Ik heb wat naar buiten zitten kijken.. Er kwam een jongen(we noemen hem even Pietje) in de bus, en ik had een raar voor gevoel dat Pietje niet zomaar in de bus zat om ergens naartoe te gaan. Bij de halte waar we er uit moesten waren Merit en ik aan het ruziën, omdat Merit dacht dat we pas de volgende eruit moesten. Gelukkig had ik gelijk en kon ik haar daarvan ook overtuigen anders moesten we nog 73545 meter omhoog lopen. Uit de bus gestapt en wie zie ik daar.. PIETJE! Wij beginnen om hoog te lopen en ongeveer op de helft begint hij tegen mij te praten. Het is echt een flink stuk omhoog en hij was echt buiten adem. Hij is helemaal meegelopen tot ons huis en toen is Pietje weer lekker naar beneden gelopen.. Word VERVOLGD!
Woensdag zijn we weer naar het Moeder Theresa huis gegaan. De jongens zijn weer terug uit het jongenshuis en dit maakt mijn dag al weer helemaal goed. Een van mijn kinderen wilde heel de tijd aan mijn haar voelen en zei dan lassanai! (=mooi) ik zei vervolgens thank you. Later zei hij thank you als hij aan mijn haar zat en zei ik lassanai.. Hij snapte het niet zo goed. Na het werk zijn we door gegaan naar een rolstoelmaker. Hij gaat kinderstoelen maken voor een aantal kinderen in het Moeder Theresa huis. Het zijn geen rolstoelen, maar kinderstoelen met wieltjes. De kinderen kunnen dan op het blad voor hun ergens mee spelen en het is makkelijker om ze naar de wc te laten gaan. Jose heeft voorgesteld om dit van ons sponsorgeld te betalen en wij willen dit heel graag voor de kinderen doen! Ze hebben er nu een gemaakt, maar we moeten erg kritisch zijn op veiligheid en dus op scherpe dingen dus we hebben hem woensdag afgekeurd en gaan volgende week weer. Als hij dan voldoende is laten we er nog 2 maken!
Op de donderdag waren we vrij. Een van de 4 fysiotherapeuten in Digana had haar trouwerij en elke fysio ging daar heen. Er was dus in principe wel werk voor ons, maar ze kunnen als ze er niet zijn de verantwoordelijkheid niet nemen. Daarom hoefden wij niet te werken.. en daar hebben wij van genoten. Wij zijn naar het Amaya Hills hotel geweest. Midden in de jungle boven op de berg een uberdeluxe hotel! We hebben aan het zwembad gelegen, een heerlijke lunch gehad en een lekkere massage! Wij kwamen weer helemaal zen thuis! Na een halfuurtje kwam Sunderi ook thuis(7:30) en die had wat pompoen op het vuur gezet(7:35) om er soep van te maken en ging vervolgens zelf lekker achter de computer zitten. Ik was wat onrustig deze avond en ik kwam aan in de keuken(9:00) en waren de pompoenen niet meer oranje maar zwart! LEKKER HOOR!
Vrijdag heb ik de kinderen weer een zwemtraining gegeven en is Merit voor een haircut bij Sunderi langs geweest. Om ongeveer 7 uur kregen we wel wat trek en wat het idee daar om naar beneden te gaan om bij KFC te eten. Na een uur getreuzeld en rondgedwaald te hebben, wachtend op een threeweeler zijn we dan eindelijk beneden aangekomen door de file heen. Er waren motor races midden in de stad. We dachten dat het slim zou zijn om toch bij de pub te eten, zodat we daarna konden kijken bij de races. Toen we daar niet geholpen werden zijn we weer naar buiten gegaan en wilden we naar de overkant van de weg, naar KFC. Maar we zaten midden in het vierkant waar de races waren. Na 3 kwartier konden we eindelijk oversteken en om half 10 hebben wij dan eindelijk onze kip naar binnen geschranst! We hebben nog even naar de races gekeken. En wie zag ik daar voorbij lopen.. PIETJE! Hij zag mij jammer genoeg ook. Zo snel als ik kon heb ik Merit meegesleurd in een threeweeler en zijn we veilig naar huis gegaan! Hij is ons achternagekomen tot de threeweeler.. Gelukkig paste hij er niet meer bij!
Liefs, Dorien
ps. Woensdag hebben we weer post onvangen. heel erg bedankt voor alle lieve post die ik opgestuurd krijg! mijn dagen worden er helemaal goed van!
African in Asia
Ik weet even niet meer waar ik vandaan kom.. Afrika of Azie, in ieder geval niet uit Nederland! Ik woon hier, kijk Nederlandse televisie en heb afrikaanse haren.. Voor mijn gevoel de eerste normale week!
Zaterdagavond was eerst het feestje van Sunderi! Een vriend van haar had heerlijk gekookt, de heerlijkste kip die ik ooit geproefd heb! Sunderi had wat vrienden uitgenodigd en we hebben een gezellige avond gehad! Zondag hebben we een lekkere bijkom dag gehad aan het zwembad!
Maandag was een prachtige dat in het moeder theresa huis! Alle kinderen waren heel blij en zelfs de voor mij moeilijkste kinderen konden lachen vandaag! Dat maakte mijn dag helemaal goed! Ik heb alle kinderen therapie gegeven en allemaal waren ze er gelukkig van! (ps. vorige week had ik een van de nonnen aan de telefoon die opnam met: HELLO, SISTER SPEAKING! té grappig. Vraag het me te zeggen als ik terug ben!) Eenmaal thuis waren we lekker naar het WK cricket aan het kijken (Nederland -SA, helaas verloren!) toen Sunderi binnen kwam en vroeg ik even mee wilde touren op de bike. Daar zegt Dorientje natuurlijk geen nee tegen. Dus nieuwe jas aan, helm op en op weg! Ik mocht ook nog rijden, maar heb het niet gedaan omdat ik te bang ben voor het rare verkeer hier!
Dinsdag gingen we op weg naar het revalidatiecentrum vol goede moed.. Die vervolgens al snel in onze schoenen zakte. Kishan bleek niet aanwezig te zijn vandaag. We hebben heel weinig gedaan wat ons erg teleurstelde. We wilden graag met Kishan overleggen en even duidelijk maken wat we wilden gaan doen. Dat kon dus vandaag niet door gaan. In de middag komen altijd out-coming patiënten. Die leven niet in het ziekenhuis maar komen voor pijn en de fysiotherapeuten hier hoeven ze dan alleen nog maar onder de elektrische stralen te zetten. Omdat ze zo'n korte tijd komen is het voor ons moeilijk om wat te doen.
Woensdag hebben we weer een mooie dag in het moeder theresa huis gehad. We hadden bellenblaas meegenomen. Sommige kinderen merken hier niets van en sommigen gaan hier helemaal in op en proberen zelfs de bellenblaas te jatten!
Donderdag weer met goede moed naar het revalidatiecentrum gegaan die vandaag niet in onze schoenen is gezakt! We hebben de ochtend met 2 mannen in een rolstoel wat spelletjes met de bal gedaan en een mooi beginnetje gemaakt. Zo konden de therapeuten zien wat wij doen en hebben we voor onszelf ook wat bereikt. Na een tijdje kwamen er zelf nog wat meer mensen bij die graag mee wilden doen! In de pauze kreeg ik behoorlijke last van hoofdpijn en heb ik even geslapen. Merit heeft die middag nog hard gewerkt! Hierna zijn we gelijk door gegaan naar home of hope, waar we weer heerlijk gegeten en geslapen hebben! We hebben daar gratis internet, dus ik ben weer helemaal bij met GTST, boer zoekt vrouw en een aflevering verder met wie is de mol! Vrijdag middag hebben we het groepje met astma kinderen gedaan. Het was erg warm, maar we hebben het overleefd en de kinderen hebben weer wat dingen bijgeleerd! Bezweet en beplakt van een overvolle, te langzame bus kwamen we eindelijk thuis en konden we genieten van onze vrije avond.
Vandaag heb ik dan mijn bilspieren weer getraind. Om half 10 vanmorgen zat ik in de kapperstoel om mijn haar in rasta te laten veranderen! Om 6 uur vanmiddag kon ik vertrekken om lekker te eten en naar huis te gaan. Maar het was nog niet klaar. Sunderi heeft thuis mijn haar nog gebrand, zodat het niet los zou gaan. Dus na ongeveer 9 uur is mijn haar Afrikaans! See the pictures!
Liefs, Dorien
PS. Voor nog meer verhalen en fotos kun je ook even kijken op http://www.meritinsrilanka.waarbenjij.nu/