Vooruitgang

De volgende stagiaires zijn inmiddels in Sri Lanka aan gekomen en zijn alweer druk bezig. Ook zijn er nog wat hulptroepen mee gegaan! Die onderzoeken hoe het daar met de stoeltjes kan gaan en geven wellicht een opzetje. Het leek mij leuk om jullie daar wat informatie over te geven. En daarvoor kun je kijken op www.mient.waarbenjij.nu
Ze zijn goed bezig en dit is waar een deel van ons geld wellicht naartoe gaat!

Liefs, Dorien

DROOM DURF DOE EN DEEL!

Maandag was het dan zo ver, we hebben afscheid genomen van alle lieve kinderen in het moeder Teresa huis en van de zusters die er werken. Ze hadden een mooi kaartje voor ons gemaakt en we hebben nog even gezellig gezeten. Die dag beseften wij volgens mij allebei nog niet echt dat dit echt de laatste keer zou zijn dat we kinderen zouden zien en dat we hier zouden komen. Dinsdag hebben we afscheid genomen van Kishan en van alle anderen in het revalidatiecentrum. Voor Kishan hadden we een mooie pen gekocht en zijn naam er in laten graveren. Hij was er heel erg blij mee. We hebben heel het ziekenhuis doorgelopen om iedereen cake te geven.

Woensdag(1juni) zijn we dan eindelijk op pad gegaan. We hebben 7 uur in de trein gezeten om naar Ella te gaan waar we 3 nachten zijn geweest. We hebben er een flinke berg op gewandeld, waar ik verdwaald en bebloed weer vanaf kwam. We moesten ook even langs de apotheek, waar ik grondig(!) onderzocht werd en vervolgens een zalfje mee kreeg. Merit heeft echt, maar dan ook echt(!) een slang gezien, waardoor we ongeveer 30 minuten hebben staan wachten in de middle of nowhere omdat we er allebei niet langs durfden. Het bleek een raar klein ongedierte ding te zijn. 4 juni zijn we met de bus naar Tissamaharanogiets geweest. Kishan had voor ons een hotel en een safari geregeld. De jeep kwam ons van het busstation halen en bracht ons naar het hotel. We hebben ‘s middags een hele toffe safari gemaakt door Yala national park! Ontzettend veel dieren gezien en prachtige foto's gemaakt. 5 juni zijn we naar Dikwella gegaan met de bus, waar we een guesthouse hebben gezocht. We zijn hier 3 nachten gebleven. De eerste nacht lagen we wat draaierig in bed. We zijn naar een immens grote tempel geweest, we hebben de hel gezien, we zijn naar een blow hole geweest(wat niet werkte) en we hebben natuurlijk aan het strand gelegen!
8 juni zijn we naar Mirissa gegaan, hier hebben we ook 3 nachten geslapen. Hier hebben we een internet cafe gezocht wat wel/niet/wel/niet/wel (wat is het nou?) open was, omdat ik toch wel benieuwd was waar ik mijn volgende stage moet gaan lopen. Vanuit Mirissa zijn we een hele dag naar Matara geweest, hebben we een super riviersafari gemaakt en hebben we natuurlijk ook weer aan het strand gelegen. Zaterdag(11juni) zijn we naar Galle gegaan met de driewieler(over laten halen..), waar we 2 nachten zouden blijven. Hier was het echt STIKheet en hebben we spijt dat we niet een kamer met airco hadden. We hebben hier ontzettend veel leuke dingen gekocht en hebben we natuurlijk door het Nederlandse ford gelopen. Er zijn ontzettend veel museums en gallerie's, waar Hollandse dingen in staan. In Galle zijn we ook op zoek gegaan naar het moeder Teresa huis wat hier is. Het was een beetje zoeken, maar een driewielervent heeft ons geholpen. ‘Apeksha Nivasa', het is erg leuk om daar te kijken. Het is er heeeeel anders dan in Kandy en ze vangen weesmeisjes op. De zusters blijven natuurlijk wel hetzelfde.
Maandag(13juni) zijn we naar Hikkaduwa gegaan. Hier zijn we naar een schilpaddenboerderij geweest en hebben we natuurlijk weer de hele dag aan het strand gelegen. Woensdag zijn we naar Colombo gegaan met de bus. Dit was eigenlijk niet in de planning, maar we vonden dit leuker en beter. Ondanks poya day(volle maan, nationale vrije dag) hebben we toch nog aardig goed weten te shoppen! Donderdag (15^e) zijn we vroeg op gestaan om met de trein weer terug naar Kandy te gaan.

Inmiddels zijn we aangekomen aan het einde van deze periode. Ik weet inmiddels waarom bananen krom zijn, weet dat Merit denkt dat tijdstrepen evenwijdig aan de evenaar lopen, heb ik ongeveer 1/8^e van de tijd hier voor de waaier gestaan wegens opvliegers die hier 2 uur per stuk duren, heb ik heel wat afgepraat over f(l)avours, flink wat doodle jump highscores gezet, heeft Merit wel 238764935 keer op de achterkant van mijn slippers gestaan en ga ik toch bijna geloven dat er een briefje op mijn voorhoofd hangt met ‘zeg hoi' of ‘fluit naar mij'. Ik kan bijna niet geloven dat het zo snel is te gaan. Weet nog niet of ik wel terug wil komen naar Nederland, ik blijf hier wonen denk ik.
Merit akka en ik hebben ontzettend veel samen meegemaakt en beleefd, wat we volgens mij nooit meer kunnen vergeten en wat jullie (helaas) nooit zullen snappen. Het liedje waarvan onderaan de link staat hebben we wel 1000 keer afgespeeld tijdens tranen van plezier/geluk en tranen van verdriet.

Tot maandag of later! (shit, ticket al geboekt)

Liefs, Dorien (Lashan en Merit akka)

http://www.youtube.com/watch?v=Zbdna9Fm1uYps.

psEven nog wat over het sponsorgeld, want volgens mij zijn jullie mij dat nog verschuldigt. We hebben in totaal ongeveer 1800,- euro gekregen, wat echt mega veel is en ook supertof! Heel erg bedankt iedereen die wat heeft bijgedragen! Nu is dit bedrag zo groot dat we niet alles nu al konden uit geven, omdat we soms niet weten waar het komt als we het gewoon contant doneren. Daardoor staat een deel op de Sri Lanka rekening bij Jose. We hebben natuurlijk wat kleine dingen gekocht, als speelgoed en andere materiaal waar ik door de periode heen over heb geschreven(tandpasta, tandenborstels, speelgoed, therapie materialen en spelmaterialen). Daarnaast hebben we een klein deeltje aan home of hope gegeven, wat ze gelijk hebben besteed aan spullen voor de kinderen. Een groot deel van het geld is voor home of hope en moeder Teresa huis tegelijk. Voor een aantal grote jongens in Home of Hope is het belangrijk dat ze een beroep vinden, zodat ze zelf kunnen gaan werken. Als ze leren houtbewerken, kunnen ze stoeltjes gaan maken voor het moeder Teresa huis. De jongens hebben dan hun beroep/baan en de kinderen krijgen mooie stoeltjes waar de zusters en de kinderen wat aan hebben. We gaan de jongeren micro-kredieten geven(wat Jose verzorgt) , waardoor ze hun ‘bedrijfje' kunnen starten en er op den duur mooie spullen kunnen komen en ook zitrolstoeltjes voor in het moeder Teresa huis.
Een ander deel van het sponsorgeld word opzijgezet voor het moeder Teresa huis. Hier werken ze toe naar een verbouwing. Het is de bedoeling dat er betere toiletten voor de kinderen komen en dat ze ook meer ruimte krijgen. Op langer termijn is het ook de bedoeling dat er een snoezel-ruimte komt voor de therapie. Wanneer alle studenten die hier komen(2/4) per half jaar hier weer wat bij doen, kan het sneller gerealiseerd worden, wat alleen maar beter is voor de liefste kinderen van de wereld!

mini update

Als je wil weten hoe het ons vergaat op vakantie.. kijk dan even voor een mini-update op de reissite van Merit (www.meritinsrilanka.waarbenjij.nu)

Liefs, Dorien

Op naar vakantie!

Maandag zijn we lekker aan de laatste week begonnen die nu achteraf toch wel erg druk is geweest. We zijn naar stage gegaan om de kinderen te behandelen. In de avond hebben we een poging gedaan om het schoolwerk wat meer af te maken. Wat voor de een wat beter is gelukt dan de ander. Dinsdag zijn we naar Digana gegaan om stage te lopen in het revalidatiecentrum. Hier heb ik met Sahas gewerkt die om de twee seconde een nieuw spelletje bedacht, elke 3 seconde van racket wisselde en elke 10 seconde van balletje. Een heerlijk ventje die rond stuiterd door de zaal! Waarom worden kinderen nooit moe? Was ik er maar zo een.
Woensdag hebben we de normale behandeldag in het moeder Teresa huis gehad. Alle serieuze behandeling voor de kinderen afgesloten. In de avond hebben Merit en ik allebei alle schriftjes afgerond. De rapportage voor vandaag ingevuld en de eindevaluaties voor elk kind geschreven. Om trots op te zijn! Hopen dat de volgende in september er mooi mee door kunnen gaan! Hierna zijn we ook nog druk bezig geweest om overnachtings plaatsen voor onze vakantie te zoeken. We hebben er al een aantal geboekt! Ik kan niet wachten totdat we in de zon liggen.
Donderdag zijn we naar het revalidatiecentrum gegaan waar we weer lekker gevoetbald, gebadmintond en gekletst hebben met jan en alleman. Hierna zijn we gelijk door gegaan naar Home of Hope! Hier waren Sharmini en Alfi niet thuis, dus zijn we het huis ingeslopen en hebben we de sleutel van het vrijwilligershuis gezocht. De volgende morgen hebben we tot 1 uur in bed gelegen en hebben we alle nodige dingen voorbereid. De jongens voor de zwemles zouden om kwart over 3 komen, maar om vijf over half 4 waren ze er nog niet en om 4 uur hadden wij de astma groep. Die groep ging voor deze laatste keer helaas niet door. We zijn snel omgekleed en naar de groep gegaan waar we onze laatste therapie hebben gegeven. We hadden voor de kinderen een foto van ons allemaal laten printen en achterop een mooie tekst gezet. De kinderen schrokken er een beetje van, omdat ze waren vergeten dat het voor ons de laatste keer was. Ook niet iedereen snapte de Engelse tekst achterop, maar ze hebben het erg leuk gehad en ze hebben ons op de Sri Lankaanse manier met twee kussen bedankt. Nadat we onze spullen hadden gepakt wilden we afscheid gaan nemen van Alfi en Sharmini, maar die waren ook glad vergeten dat wij voor de laatste keer waren. We hebben hun ook een mooie foto gegeven. Ze hebben ons uitgenodigd voor dinsdag om te komen dineren en dan ook afscheid te nemen. We zijn dus lekker naar huis gegaan zonder afscheid te nemen.
Zaterdag was het dan tijd om bij te komen en hebben we wat schoolwerk gedaan. We zijn allebei naar de kapper geweest en hebben ons door de liefste kappers(toch Merit akka?) laten knippen. Hierna hebben we ons rondgesjouwd in de stad om afscheidscadeaus te kopen en alles klaar te maken voor onze trekvakantie!
Vandaag werden nog evaluaties voor school gemaakt en nog vele opdrachten die nog lang allemaal niet af zijn. We zijn ook al bezig om onze kamers leeg te plukken en de tas wat te voorsorteren voordat het weer in het vliegtuig word gepropt. Morgen hebben we de laatste dag in het moeder Teresa huis en gaan we daar afscheid nemen. Dinsdag gaat dit gebeuren in het revalidatiecentrum en bij Home of Hope. Woensdag gaan wij om 8.40 in de trein een heerlijke relaxte twee weken tegemoet. Na deze, ongeveer, 3 weken zal ik mijn laatste verhaal schrijven en dan kan ik jullie alles daarna ‘live' vertellen. Tot over 3 weken!

Liefs, Dorien

Pissuda hetida?!

Maandag zijn we aan de een na laatste week stage begonnen. We zijn naar stage geweest waar ik vandaag een bijzondere dag had. De vorige stagiaires hier, hebben een Motor Skill Test gemaakt. Deze kan elk half jaar ingevuld worden, zodat vooruitgang of achteruitgang zichtbaar is. Met alle kinderen heb ik deze test ingevuld. De kinderen moeten met de ogen mijn vinger volgen, op een been staan, inschatten hoeveel stappen ze moeten zetten van A naar B en rondjes draaien met hun vingers. Het is van alles wat en zoals je begrijpt zijn er kinderen die niet eens begrijpen wat je zeggen en je dus ook eigenlijk niet kunt testen of ze het wel kunnen of niet. In de avond hebben we onze reis gepland voor de laatste twee weken. We hebben wat hulp van Sunderi gekregen hierbij en we hebben alle mooie plekjes uitgezocht. Nu zijn we nog op zoek naar goed(kope)e gasthuizen waar we kunnen slapen!
Dinsdag waren we vrij, omdat het volle maan was. Dan is het poya day(boeddhistisch feest), maar deze maand een bijzondere(Wesak). Want het is 2600 jaar geleden dat buddha ergens naar hogere sferen vertrokken is. Overal hangen lampionnen op straat, je kunt gratis eten krijgen, overal verkoopstalletjes en mensen lopen ook gewoon over de straat. Dit geeft in de avond een heel gezellige sfeer. 's Avonds hebben we naar de olifanten parade gekeken(er is een naam voor, maar sla me dood ik weet niet meer wat het is).
Woensdag zijn we nog een dag vrij geweest en zijn we samen met Sunderi en Vinod naar Nuckles geweest. Het is een soort mini worlds end waar je een prima uitzicht heb en waar we lekker rondgelopen hebben!
Donderdag zijn we weer naar het revalidatiecentrum geweest waar we vandaag eigenlijk bijzonder weinig hebben uitgevoerd. We hebben wel een aantal patiënten gezien en geprobeerd wat we kunnen om ze te helpen.
Vrijdag hebben we in het moeder Theresa huis gewerkt, omdat we woensdag er tussenuit geknepen waren. We vinden dat de kinderen het echt nodig hebben en willen hier eigenlijk geen dag meer overslaan. Vrijdag bleek wel een wat onhandige dag om te werken, omdat het leek alsof er grote schoonmaak werd gehouden. Dit hoeft ons natuurlijk niet te storen en we hebben leuk met alle kinderen gewerkt! In de avond zijn we naar een hippe fashionshow geweest. Er is een nieuwe shop (a la H&M) geopend. De eerste normale kleren die je kunt kopen hier ergens in Kandy. We zijn de winkel maar niet in geweest met al die drukte..
Zaterdag hebben we dan een halve bikkeldag gehad met bezigheden voor school. We zijn ook naar de stad geweest om een shalwar te kopen! Het ziet er erg mooi uit. Als je het wil zien, zal ik een show geven als ik weer terug ben. Zondag heb ik nog een training gegeven voor de kinderen en heb ik Kishan nog wat zwemles gegeven(hij zwemt als een Sri Lankaan..). In de middag met ik weg geweest met wat vriend(en).
Nu zijn we druk bezig met de opdrachten voor school, afscheid voorbereiden en afscheid nemen. Spannend om het allemaal zo af te gaan sluiten. Ik ben benieuwd hoe het me terug in Nederland gaat bevallen.

Liefs, Dorien

Ps. pissuda hetida betekent; are you crazy, or is this the way you are? Ongeveer iedereen in onze omgeving heeft dit naar zijn hoofd gekregen deze week

...en weer verlaten

Zo, nu mijn ouders weer weg zijn en het werk weer begonnen is, is het tijd voor een nieuw verhaal! Gebleven bij dinsdag hebben we de ochtend rustig aan gedaan en zijn we pas rond lunchtijd de eerste stage gaan bezoeken. We zijn naar het revalidatie centrum in Digana geweest. Daar hebben we eerst kennis gemaakt met Kishan, hebben we wat rondgekeken en hebben mijn ouders nog geproefd van wat lekkere(ahum) Sri Lankaanse hapjes! Hierna zijn we gelijk door gegaan naar Home of Hope, waar we een koffer af hebben geleverd die Jose aan mijn ouders had meegegeven. Toen we aankwamen bleek er niemand thuis te zijn, helaas pindakaas. We hebben de koffer met een kado voor Achendra en een briefje achter gelaten. Onderweg terug naar de bushalte kwamen we Alfi en Sharmini in de auto tegen en hebben ze in een supersnelle flits kennis gemaakt met mijn ouders. Onderweg terug naar Kandy zijn we iets eerder uit gestapt en hebben we gekeken naar de Kandy dancers.
Woensdag ochtend zijn we naar de tempel of the Tooth geweest. We waren hier al een keer eerder samen geweest, maar nog niet echt binnen in de tempel. Nu zijn we dus samen met mijn ouders naar binnen gegaan. Het is binnen ontzettend mooi, en respect voor alle mensen die hier rondlopen. Maar dit is niets voor mij! Daarna zijn we lekker naar ons huis gegaan. Er moesten nog wat reparaties worden uitgevoerd aan mijn computer(die nu sneller is!). We hebben lekker samen gegeten en toen was het tijd om weer afscheid te nemen van mijn ouders. We hebben ze met onze vriend Jiffri naar het hotel gestuurd, waar ze werden opgehaald om naar het vliegveld gebracht te worden.

Donderdag zijn we dan eindelijk weer aan het werk gegaan. We hebben flink wat potjes gevoetbald met patiënten. Bijna alle patiënten die we vandaag hebben gezien, hebben een hemiplegie (halfzijdige verlamming). Door ze met hun ‘slechte' voet te laten voetballen kunnen ze die een beetje prikkelen en stimuleren om te bewegen. Dit is wel vaak in een wat meer gevorderd stadium van de revalidatie! We zijn na het werk gelijk door gegaan naar Home of Hope, waar weer niemand aanwezig was. Nu hadden zij een briefje achter gelaten met de sleutel van het huis erbij!
Vrijdag zijn we lekker vroeg opgestaan en hebben we zwemles gegeven aan de kinderen. We verwachtten er acht en hadden ons voorbereid door te leren hoe je moet zeggen dat ze stil moeten zijn in het Singalees, maar er bleken er maar vier te zijn. Dat maakte het voor ons een stuk gemakkelijker! Na het middag eten hebben we nog de astma groep PMT gegeven. We hebben onderweg naar de ruimte echt een HUGE slang ontmoet! Meneer(of mevrouw?) was erg funzig dik en erg lang. Maar we leven allebei nog. De tips van Sharmini waren zeg hallo en biedt hem wat thee aan. Laten we dat volgende keer is gaan doen!
Zaterdag heb ik mijn bilspieren weer getraind! Ik heb mijn rastahaar laten verwijderen! Van tevoren gedacht dat het maar drie uur zou duren, wat achteraf zes uur is gebleken! Heb ongeveer de helft van mijn haar verloren en vijftig panadols genomen, wie mooi wil zijn moet pijn lijden.
Vandaag zijn we in de morgen vroeg opgestaan om naar een Nederlandse pastoor te luisteren. Hij gaf ons veel om over na te denken en sprak ons erna ook persoonlijk erg heftig(positief) aan.
In de middag heb ik de kinderen nog eens training gegeven, omdat ze binnenkort een wedstrijd hebben. Er moest nog wat bijgebracht worden over de vlinderslag en de rugcrawl!
Nu zijn we weer opgeladen voor een week hard werken(met 2 dagen vrij....)

Liefs, Dorien

Herenigd...

Dinsdag zijn we dan weer aan het werk gegaan in Digana, met begeleider deze keer. Normaal gaan we met de patiënten naar een andere ruimte, maar vandaag hebben we het in de grote ruimte gedaan. Potje voetballen midden in de ruimte trekt toch wel wat aandacht! Woensdag zijn we naar moeder Theresa huis gegaan en daarna nog eens naar meneer rolstoel. Deze werd erg pissig, omdat wij de stoel nog steeds niet wilden kopen. Hij ziet er nog steeds hetzelfde uit en het is te gevaarlijk voor de kinderen als wij de stoel zo kopen. Hij hield een ‘mooi' verhaaltje over Sri Lanka, ziekenhuizen, scholen en armoede. We geeft ons nog een kans (of wij hem?), maandag is hij klaar en nemen wij hem mee of niet. We zullen het zien.
Donderdag was het dan eigenlijk zo ver en kwamen mijn ouders aan in Sri Lanka! In de ochtend wilde ik graag werken, want anders zit ik alleen maar niets te doen en te wachten. Dus we zijn in de ochtend naar Digana geweest, waar we na de pauze weg zijn gegaan. Naar het hotel van mijn ouders gesneld om het kamernummer te vragen en snel boven aangeklopt om mijn ouders weer te knuffelen! Ze waren wel een beetje moe, maar het was erg tof om ze weer te zien! Allemaal Hollands eten en leuke dingen voor ons meegenomen! We hebben even gezellig door Kandy gelopen en gegeten, toen was het zeker tijd om te slapen!
Vrijdag zijn we gelijk op pad gegaan en zijn we met een busje naar Nuwara Eliya gegaan. We hebben watervallen bekeken, theefabriek bekeken en we zijn naar de botanische tuin daar geweest! Toch is het raar dat een vlucht van 15 uur je doodmoe maakt, terwijl je eigenlijk niets doet. Zaterdag zijn we gelijk weer weg gegaan en hebben we het olifantenweeshuis nog een keer bekeken. Door een vriend van Sunderi werden we gebracht en we hebben de olifanten op de voet gevolgd in hun dagelijkse handelingen. Ik blijf liever op afstand, want olifanten zijn niet echt mijn ding heb ik wel ontdekt.
Zondag hebben we lekker bij het hotel van mijn ouders aan het zwembad gelegen. Hier heb ik mij bijna in laten maken door Merit met tien op en neer, MAAR dat laat ik mij natuurlijk niet gebeuren. Beginnersgeluk voor Merit was maar voor korte duur(hehe). In de avond hebben we nog speciale aandacht aan Moederdag besteed! Het gebeurd maar één keer dat ik mamma voor mij alleen heb op moederdag en ook nog in Sri Lanka(sorry akka's ayya's en mali)!
Vandaag hebben we het moeder Theresa huis aan mijn ouders laten zien. We zijn in de ochtend gegaan om is te kijken hoe het er nu is. Het was maar voor korte duur, maar volgens mij erg indrukwekkend! Hierna zijn we naar meneer rolstoel geweest, maar die bleek net te vertrekken dus we mochten vanmiddag terug komen. Nadat we weer tussen de mooie bloempjes en plantjes hebben doorgelopen(botanische tuin in Kandy) zijn we weer naar moeder Theresa geweest. In de ochtend was mijn vriendje er niet en ik wilde hem wel graag laten zien. Nu was hij er wel en we hebben even laten zien wat we zoal met de therapie doen. Hierna voor de, ik denk, 30000^e keer naar meneer rolstoel geweest. Stoel is nog steeds niet compleet, dus dit gaat hem voor ons niet worden. Geprobeerd om het geld wat Jose er aan heeft gegeven terug te krijgen, maar hier wordt nogal moeilijk over gedaan. We hopen dat we het nog terug kunnen vragen voor Jose! Een teleurstelling, want we hadden graag het geld hier aan uitgegeven voor de lieve kinderen in het weeshuis, maar er is niets aan te doen. Dit gaat niet werken. Er is al een nieuw idee geboren voor het sponsorgeld, maar dat horen jullie nog! Wij(ja, Merit ook!) gaan nog 2 dagen genieten van de aanwezigheid van mijn ouders en dan moeten we ze alweer uitzwaaien en hard aan de bak gaan!

Liefs, Dorien

Sri Lanka op zn best

Na een wat relaxte maandag zijn we dinsdag weer op weg gegaan naar het werk in Digana. Kishan zou deze hele week niet aanwezig zijn, vanwege een cursus in Colombo. Daardoor moesten we meer onze eigen weg gaan vinden deze week in het revalidatiecentrum. Merit had vandaag de taart mee genomen om de fysiotherapeuten te laten proeven en voor haar verjaardag natuurlijk. Helaas was hij helemaal ingezakt aangekomen en durfde ze bijna niet te proeven. Merit en ik hebben toen maar de helft van de taart opgegeten..!
Woensdag zijn we dan na een week ook weer naar het moeder Theresa huis gegaan. Ik kan mijn kleine vriend nu ook duidelijk maken wat ‘ik hou van jou' betekent in het singalees. Vandaag waren er wat meisjes in het moeder Theresa huis die allemaal spelletjes gingen doen. Iedereen zat met open mond te kijken en het maakte niet uit wat de meisjes deden of zeiden, klappen en lachen doen ze hier toch wel. 's Middags zijn we naar meneer rolstoel geweest. We zijn langs gegaan om toch maar weer polshoogte te nemen hoe het er voor staat. De stoelen waren nog steeds in dezelfde(slechte) staat. Meneer kwam met een mooi verhaal waaruit bleek dat hij ons eigenlijk ook weg wilde hebben en dat Sri Lanka maar een arm land was, dus ze konden het niet beter maken. Wij hebben hem duidelijk gemaakt wat nog veranderd moest worden en hij zou dit maandag klaar hebben. Dan kunnen wij hem meenemen en is het goed.
Donderdag hebben we eigenlijk maar een halve dag gewerkt. Er waren in de middag maar heel weinig cliënten en er was ook maar één fysiotherapeut, dus we konden wat eerder naar huis dan normaal. Vrijdag hebben we een kort overleg gehad over het onderzoek waar we mee bezig zijn. We konden nog wat vragen stellen en we hebben ook wat duidelijk gemaakt over ons stuk. Het is nu wachten op de toestemming dat we de scholen mogen bezoeken om de kinderen te onderzoeken. In de middag zijn we naar Home of Hope gegaan. We zouden donderdag al gaan, maar doordat we opeens het overleg hadden, was het beter om op vrijdag te gaan. We hebben een mooie therapie en zwemles voorbereid voor zaterdag. Zaterdagmorgen hebben we de astmagroep therapie gegeven en na de lunch hebben we 8 kleine, té schattige jongentjes zwemles gegeven. Wel even wennen voor mij op een andere manier, maar de jongens maakten groot plezier en dat is mooi om te zien.
Zondag had Sunderi een vol huis met vrienden en hebben we heerlijk zelf gemaakte rice &curry gegeten, met mijn kwarktaart als toetje. Allemaal waren ze ervan aan het smullen(Dankjewel AMA)! In de avond zijn we naar een soort concertje geweest van 20 dames die prachtig konden zingen. Ze zongen van alles en het was erg grappig om naar te luisteren.
Vandaag zijn we naar het moeder Theresa huis geweest. Er is een meisje(van wij denken 14 jaar), Naomi, wat een erg bijzonder geval is. Ze is eigenlijk bang voor iedereen en rent ook weg voor iedereen. De vrijwilligers zijn het grootste deel van de tijd boos op haar. Ze zoekt wel aandacht op, maar krijgt eigenlijk alleen negatieve aandacht en lijkt dit op een of andere manier ook weer te willen. Ik probeerde haar vanmiddag wat positieve aandacht te geven, en heb nu krassen in mijn arm van haar nagels. Erg ingewikkeld meisje. In de middag had iemand een tv neergezeten zat het hele weeshuis achter de tv een singalese film te kijken! Hoe leuk?!
Vanmiddag hadden wij ons er dan op verheugd eindelijk de stoel mee te kunnen nemen naar het weeshuis. MAAR.. meneer rolstoel was niet aanwezig en de wonderlijke stoel, was nog steeds in dezelfde staat. Meneer de assistent(kan geen Engels) belt de baas en die geeft aan dat het morgen klaar moet zijn. Ik ben benieuwd.
Ik ben mij nu aan het voorbereiden op de komst van mijn ouders! Donderdag middag komen ze in Kandy aan. Heb erg veel zin om ze alles te laten zien en ben benieuwd wat ze er van vinden!

Liefs, Dorien